Mutfak soğuk. Buzdolabının uğultusu, gecenin bu saatinde evin bütün sessizliğini dolduran tek ses. Deniz musluğu açtı, bardağı doldurdu; suyun camda çıkardığı ses, bu sessizliğin içinde gereğinden yüksek geldi. Yutkundu. Boğazından geçen su, uykusuzluğun getirdiği o garip ağırlığı bir an için dağıttı ama yerine başka bir şey koydu — bir huzursuzluk. Hangi gece yarısı uyuyamadıysa, hep aynı sebeple oluyordu. Bunu kendine itiraf etmek istemiyordu.

Tezgâhın mermeri, çıplak kolunun altında buz gibiydi. Dirseğini dayadı, bardağı iki eliyle kavradı. Loş sarı ışık, tezgâhın yüzeyinde ince bir parlama bırakıyordu; havada karışmış kahve telvesi ve gece yarısı yemeğinin yağı, bu ışığın altında görünmez ama hissedilir bir tabaka gibiydi. Evin bu saatteki hali başkaydı. Gündüzün sesleri, konuşmalar, babasının kahkahası, Zeynep'in tatlı telaşı — hepsi çekilmiş, geriye sadece duvarlar ve bu uğultu kalmıştı.

Deniz ikinci yudumu aldı. Suyun boğazından geçişini hissetti, bardağın ağzındaki soğukluğu. Gözleri karanlığa alışmaya çalışıyordu; mutfak lambasının dışında koridor kapkaranlıktı. O karanlığa bakarken, bir an için evin ne kadar büyük olduğunu düşündü. İki aile birleşmişti ama bu ev hâlâ iki ayrı yarım gibiydi. Onun tarafı, onların tarafı. Koridorun ortasında bir çizgi varmış gibi.

Üçüncü yudumda, bir ses duydu. Çok uzaktan, koridorun derinliklerinden. Bir ayak sesi — önce o kadar belirsizdi ki buzdolabının uğultusuna karıştı sandı. Ama sonra tekrar geldi. Yavaş, dikkatli, neredeyse görünmemeye çalışan adımlar. Deniz'in eli bardağın ağzında dondu. Kalbi, farkında olmadan bir tempo tutturdu. Kim olduğunu bilmiyordu ama biliyordu. Bu evde bu saatte uyanık olabilecek tek kişi, onun da uyuyamadığı gecelerde mutfağa inen kişiydi.