Welcome to NovelX

Amoy bawang at lumang bakal ang kusina. Ang mantika ng adobo—tuyo na sa kawali—ang huling saksi ng hapunan nila. Pinipiga ni Josh ang basang basahan sa lababo, hinuhugasan ang huling plato, ang sabon na sumasabon sa kanyang mga daliri. Sa mesa, si Tatay Jun ay nakaupo, humihigop ng kape mula sa tabo na basag na ang hawakan. Nakayuko siya, ang balikat ay maluwag na ngayon pagkatapos ng labindalawang oras na trabaho sa bukid.

"Busog ka na ba, anak?" tanong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay mababa at puno ng pag aalala. Ang kanyang mga kamay ay nakapatong sa mesa—malalapad, magaspang, ang balat ay bitak-bitak mula sa trabaho sa bukid. Kahit nakaupo, kitang-kita ang laki ng kanyang dibdib sa ilalim ng puting damit, ang mga brasong matipuno na hindi na kailangan pang magpakitang gilas.

"Opo, Tay. Sobra na nga po." Ngumiti si Josh, ang kanyang mga mata ay singkit dahil sa pagod at kaligayahan. "Ikaw po? Nakakain na po ba kayo nang maayos?"

Tumango si Tatay Jun, pero hindi niya inalis ang kanyang mga mata sa mukha ng kanyang anak. Ilang saglit siya natahimik, pinagmamasdan ang batang lalaki na kanyang pinalaki—ang mahabang pilikmata, ang maliit na birthmark sa kaliwang pisngi, ang paraan ng pagyuko nito kapag nahihiya. Pitong taon na simula nang mawala ang kanyang asawa, at sa pitong taon na iyon, si Josh ang naging dahilan kung bakit siya gumigising tuwing umaga.

"Alam mo ba, anak," sabi niya, ang kanyang boses ay biglang naupos, "na proud na proud ako sa'yo?"

Napatingin si Josh, nagugulat. "Tay—"

"Hindi, pakinggan mo ako." Inabot ni Tatay Jun ang kamay ng kanyang anak, ang kanyang palad ay mainit at magaspang. "Lagi mong iniisip na sapat lang ang lahat ng ginagawa mo. Pero hindi mo alam kung gaano kasaya ang puso ko tuwing nakikita kitang nag-aaral nang mabuti, nag-aalaga sa bahay, nag-aalala sa'kin." Napahinto siya, ang kanyang panga ay kumunot. "Hindi mo kasalanan na wala na si Nanay mo. Hindi mo kailangan punan ang puwang na iniwan niya."

Si Josh ay tahimik. Ang kanyang kamay ay nanginginig sa ilalim ng palad ng kanyang ama. "Gusto ko lang po kayong alagaan, Tay."

"Alam ko, anak." Ngumiti si Tatay Jun, pero may lungkot sa kanyang mga mata. "Mahal kita anak.Proprotektahan kita hanggat kaya ko."

Ang katahimikan ay bumalot sa kanila. Ang orasan sa dingding ay tumiktok nang dahan-dahan. Sa labas, ang hangin ay pumapasok sa bintana, dala ang amoy ng damo at alikabok.

"Matulog na tayo," sabi ni Tatay Jun, tinanggal ang kanyang kamay. "Bukas, maaga pa ang gising natin."

Tumayo si Josh, inayos ang mga upuan. "Sige po, Tay. Goodnight."

"Goodnight, anak mahal na mahal ka ng tatay."

Pinanood ni Tatay Jun ang kanyang anak na umakyat sa hagdan, ang mga hakbang ay pamilyar at mahina. Pagkatapos ay tumingin siya sa kusina—sa mga plato na hinugasan nang maayos, sa mesa na pinunasan, sa lahat ng maliliit na bagay na ginagawa ng kanyang anak para sa kanya. Umiling siya. Hindi niya alam kung paano niya nakuha ang isang tulad ni Josh.

Naglakad si Josh patungo sa silid. Ang pintuan ng kuwarto ni Tatay Jun ay nakaawang—nakikita niya ang lumang kama, ang unan na kupas na, ang maliit na altar ng Mahal na Birhen na may kandilang hindi nagsindi. Isang litrato ng kanyang ina. Pitong taon na. Pitong taon simula nang huminto ang mundo para sa kanilang dalawa.

Pumasok si Josh sa kanyang silid. Malamig. Ang bintana ay bahagyang nakabukas, pumapasok ang hanging may halong usok ng kusina at lupa. Humiga siya sa kama, ang kutson na may tagpi-tagpi, ang unan na patag na. Tumingin siya sa kisame. Walang ilaw. Madilim. Pero sa kanyang isipan, nakikita niya pa rin ang mukha ng kanyang ama kanina—ang pagod na pagod, ang init sa kanyang tingin.

"Nakakaawa, pagod siya," bulong ni Josh sa sarili. Hindi niya alam kung bakit siya nagmumura. Siguro dahil sa bigat ng lahat. Siguro dahil sa nakikita niya ang lalaking mahal niya—ang tanging pamilya niya—ay unti-unting nanglulupaypay. Pero hindi siya susuko. Hindi siya papayag.

Sa labas ng silid, tumunog ang mga yabag. Mabigat. Mabagal. Si Tatay Jun. Pumunta sa banyo, nag-igib ng tubig, naghilamos. Ang tunog ng tubig na dumadaloy, ang langitngit ng pinto, ang pagliko ng susian. Nagpalit na sya ng sandong pantulog. Payapa ang lahat. Parang panaginip. Parang isang buhay perpekto kahit may pagkukulang. 

Pumunta si Tatay Jun sa kanyang silid. Sumara ang pinto. Tahimik.

At naroon si Josh—nakahiga, nakikinig. Ang paghinga ng bahay. Ang puso niya ay kalmado. Ang isip ay walang takot. Ang tanging nararamdaman niya ay isang bagay na mahirap ilarawan: isang katiwasayan na puno ng lungkot. Alam niya na hindi ito magtatagal. Hindi ito panghabang-buhay. Ngunit sa gabing ito, sa sandaling ito, siya ay masaya at kuntento. 

"Ito lang ang kailangan ko," sabi niya sa madilim na silid.Ang mga salita ay lumutang sa hangin at nawala.

Pagod na ang kanyang mga mata. Ang tunog ng radyo ay humina. Ang amoy ng adobo ay pinapalitan na ng malamig na hangin ng gabi. Si Josh ay dahan-dahang pumikit.

Sa kabilang kwarto, si Tatay Jun ay nakahiga rin. Hindi makatulog. Tumingin siya sa litrato ng kanyang asawa sa altar. Ang babaeng pumanaw ay may ngiti na parang laging nagsasabing, "Okay lang, mahal." Pero hindi okay. Pitong taon siyang katuwang. Bilang isang lalaki tinalikuran nya ang lahat. Babae, layaw at bisyo. Ginawa nya ang lahat para maging isang huwarang ama at lalaki. Pitong taon siyang nakikipag punyagi sa sarili niyang katawan, sa sarili niyang pagnanasa at init na inilibing niya sa ilalim ng trabaho at pagod para sa anak at sa kinabukasan nito. Si Josh ang mahalaga. Si Josh ang kanyang buhay.

Ang mga mata ni Tatay Jun ay napapikit. Ang huling narinig niya ay ang mahinang paghinga ng kanyang anak sa kabilang pader. Isang tunog na nagpapaalala sa kanya na siya ay buhay pa.Naglaon ay nakatulog narin si Tatay Jun dahil narin sa pagod sa pagsasaka. 

Makalipas ang ilang oras, ang bahay ay tahimik na. Si Tatay Jun ay nakahiga sa kanyang kama, ang kanyang mga mata ay nakapikit, ang kanyang paghinga ay payapa. Si Josh ay nasa kabilang kwarto, ang kanyang katawan ay kulot sa ilalim ng manipis na kumot, ang kanyang bibig ay bahagyang nakabuka. 

Sa labas, sa kalsada, ang dilim ay parang kumakapal. Walang ilaw. Walang tao. Tanging ang hangin at ang kalawakan.

Sa loob, ang dalawang lalaki ay natutulog, walang kamalay-malay na ang susunod na gabi ay sisira sa lahat ng ito.

Si Josh ay ngumiti sa kanyang panaginip. Ang huli niyang iniisip ay ang kanyang tatay—ang mga kamay na magaspang, ang tinig na mahina, ang pagmamahal na tahimik.

Hindi nila lubos na nalaman na ito na ang huling gabi na sila ay magiging disente. Mag ama. 

Sa labas ng bahay, isang anino ang sumalubong sa bintana ng kusina. Si Tatay Jun at Josh ay natutulog pa sa kanilang mga silid, walang kamalay-malay sa presensya sa labas. Ang anino ay tumigil—parang nakikinig—bago dumulas papalayo sa pintuan sa likod.

Ang tunog ng pagkabasag ng salamin ay hindi malakas. Isang piraso ng bintana sa kusina ang nabiyak, isang kamay na may tattoo na bungo ang sumilip sa butas, maingat na inaalis ang mga piraso. Si Isagani Santos—tawag nila sa kanya ay Gani—ay pumasok na parang pusa, ang revolver sa kanyang kanang kamay ay nakatutok sa dilim. Hindi siya nagmamadali. Alam niyang walang tututol sa oras na ito.

Nakatayo si Gani sa gitna ng kusina, hinihigop ang amoy ng bahay—adobo, kahoy, usok ng sigarilyo. Ngumiti siya. Ang ngiti na iyon ay hindi umaabot sa kanyang mga mata. Siya'y naglakad patungo sa silid ni Tatay Jun, ang kanyang mga yabag ay halos walang tunog sa sahig na kahoy.

Ang liwanag ng flashlight ay sumilay sa mukha ni Tatay Jun. Bumukas ang pinto nang walang ingay. Kinuha ni Gani ang perang nakatago sa durabox. Ang pera na inapon mula sa dugo at pawis ni Tatay Jun upang may pang matrikula ang anak. Maingat syang gumagalaw, si Tatay Jun ay nakahiga sa kama, ang kanyang katawan ay malaki sa ilalim ng manipis na kumot. Nilapitan siya ni Gani, ang baril ay nakatutok sa ulo nito. Hinawakan niya ang balikat ng natutulog na lalaki at yinugyog nang malakas.

Bumukas ang mga mata ni Tatay Jun—madilim, nagugulat, at agad na alerto. Nang makita niya ang baril, ang kanyang katawan ay nanigas.

 Pero hindi siya naka-react ng sapat. Ang baril ay nasa kanyang noo na bago pa siya makagalaw. "Shhh," bulong ni Gani. "Huwag kang maingay, Tatay. Gisingin natin ang anak mo."

Ang puso ni Tatay Jun ay tumigil ng isang segundo. "Huwag—"

"Tahimik." Mas malakas ngayon ang boses ni Gani, matigas na walang konsensya. Itinali niya ang mga kamay ni Tatay Jun sa likod ng upuan gamit ang nylon rope—masikip, masakit, ang lubid ay pumapasok sa balat. Hindi na lumaban si Tatay Jun. Ang baril. Ang anak.

"Huwag kang maingay," sabi ni Gani, ang kanyang boses ay mahina ngunit matalas. "Gisingin mo ang anak mo. Dahan-dahan lang."

"Ano—"

Paputok na inilapat ni Gani ang baril sa noo ni Tatay Jun. "Sinabi ko, gisingin mo ang anak mo. O gusto mong mag-umpisa na akong magpaputok?"

Tumayo si Tatay Jun, ang kanyang mga kamay ay nakataas. Ang kanyang puso ay tumatakbo, pero ang kanyang mukha ay matigas. "Josh," tawag niya, ang kanyang boses ay nanginginig ngunit malakas sapat para marinig sa kabilang kwarto. "Josh, gising."

Ilang segundo ang lumipas. Pagkatapos ay bumukas ang pinto. Si Josh ay nakatayo sa pintuan, ang kanyang mga mata ay inaantok, ang kanyang buhok ay magulo. Nang makita niya ang baril at ang kanyang ama na nakataas ang mga kamay, ang kanyang mukha ay namutla.

"Tay—"

"Tahimik," sabi ni Gani, ang baril ay lumipat kay Josh. Itinali ni Gani si Tatay Jun sa isang matibay na upuan. 

Si Josh ay nakatingin sa revolver, sa kamay na may tattoo, sa mga mata na walang awa. Hindi siya sumigaw. Hindi niya kaya. Ang kanyang mga paa ay sumunod sa utos ng baril, dinala siya sa kusina kung saan nakita niya ang kanyang ama—nakatali, ang pawis ay umaagos sa kanyang mukha.

"Tatay..."

"Anak, huwag kang matakot—" simula ni Tatay Jun, pero pinutol siya ni Gani ng tawa.

"Ang galing ng script na iyan. Pero hindi tayo sa pelikula, pare." Umupo si Gani sa mesa, ang isang paa ay nakaangat sa upuan, ang baril ay nakatutok kay Josh. "Nandito ako para magnakaw. Pero nakakita ako ng mas magandang bagay."

"Magandang bahay," sabi ni Gani, ang kanyang mga mata ay dumausdos sa kwarto. "Simple, pero malinis. Ikaw, 'Tay Jun, ano'ng trabaho mo?"

"Magsasaka," sagot ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay walang ekspresyon.

"Magsasaka." Inulit ni Gani ang salita, tikim-tikim ito. "At ang nanay?"

Sandaling katahimikan. "Patay na," sabi ni Tatay Jun. "Pitong taon na."

"Ah." Ang mga mata ni Gani ay lumiwanag. "Pitong taon. So pitong taon ka nang walang babae pre?"

Hindi sumagot si Tatay Jun. Ang kanyang panga ay kumunot. Si Josh ay nanginginig sa tabi niya.

"Pitong taon pare," ulit ni Gani, ang kanyang boses ay parang nag-iisip nang malakas. "Ibig sabihin, pitong taon ka nang walang sex." Napailing siya. "Ang tagal nun. 

. Ang sarap siguro ng pakiramdam kapag may sumabog na loob ng butas ng ganun katagal."

Si Gani ay tumingin kay Josh, pagkatapos ay bumalik kay Tatay Jun. Ang ideya ay parang kidlat na pumatay ng hangin. "Sige. Tuturuan kita kung paano mag-init ulit."

"Ano'ng gusto mo?" putol ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay biglang matigas. "Kung pera ang habol mo may pera  pa sa kusina. Sa lata sa ibabaw ng kalan. Kuhanin mo. Kuhanin mo ang gusto mo. Huwag mo lang saktan ang anak ko." Pag-aalok ni Tatay Jun

"Hindi na lang pera," sabi ni Gani, ang kanyang ngisi ay lumawak. "May magandang idea ako. Bago. Exciting." 

“May tatay din ako noon,” saad ni Gani, bumababa ang boses niya sa naluluha. “Mabuting tao sya. Nagpakahirap magtrabaho hanggang sa maubos ang lakas. Namatay noong naghihirap para lang pamilya. Hindi ko man lang siya napasalamatan sa lahat ng sakripisyo niya.” Tinitigan niya ang mag ama “Kayong dalawa—swerte kayo. May oras pa kayo…at ngayon yon.”

Tiningnan niya si Josh, ang kanyang mga mata ay malamig at nagkakalula. "Ikaw, bata. Mahal mo ba ang tatay mo?"

Si Josh ay natigilan. "O-Opo—"

"Sige. Patunayan mo paligayahin mo ang tatay mo." Pumunta si Gani sa gilid ng kama, ang baril ay hindi umaalis sa kanila. "Hubarin mo ang sando ng tatay mo."

Ang puso ni Josh ay lumagpak. "Ano—"

"Huwag!" sigaw ni Tatay Jun, ang kanyang katawan ay pumalag. "Huwag mo siyang pakialaman—"

Ang baril ay bumagsak sa gilid ng ulo ni Tatay Jun. Siya ay napasigaw at pinahiga sa kama, ang kanyang kamay ay humahawak sa kanyang sentido. Si Josh ay sumugod, pero pinigilan siya ni Gani sa pamamagitan ng pagtutok ng baril sa kanyang mukha.

"Susunod ka sakin bata," sabi ni Gani, ang kanyang boses ay biglang walang biro. "Ngayon, hubarin mo ang damit ng tatay mo. O barilin ko siya sa ulo."

Si Josh ay nanginginig. Ang kanyang mga kamay ay lumapit sa kanyang ama, hinawakan ang puting sando. Ang kanyang mga daliri ay nanginginig habang itinataas niya ito. Sa ilalim, ang katawan ni Tatay Jun ay matigas at mainit—ang dibdib na malapad at matipuno, ang tiyan na may linya ng mga kalamnan, ang balat na kulay kape at makintab sa mahinang liwanag ng buwan. Si Josh ay hindi makatingin sa mukha ng kanyang ama.

"Ang ganda," sabi ni Gani, ang kanyang boses ay halos pahiwatig. "Tingnan mo 'yan, anak. Ang tatay mo, pogi pala. Kahit may edad na ang laki at ganda parin ng katawan."

Si Josh ay hindi makatingin. Ang kanyang mukha ay nakatago sa kanyang mga kamay.

"Ngayon," sabi ni Gani, ang kanyang baril ay tumutok kay Josh, "lawayan mo ang katawan ng tatay mo. Simula sa dibdib."

Ang mga mata ni Josh ay lumaki. "Ano—hindi ko—"

"O gusto mong makita ang utak ng tatay mo sa dingding?"

Si Tatay Jun ay nanginginig, ang kanyang mga kamay ay nakakuyom sa kama. "Josh, huwag, anak, huwag mong gawin—"

Pero si Josh ay napilitang sumunod. Ang kanyang mukha ay lumapit sa dibdib ng kanyang ama, ang kanyang dila ay lumabas nang dahan-dahan. Nang dumampi ito sa balat, ang katawan ni Tatay Jun ay kumibot. Ang pawis at alikabok ay naghalo sa kanyang panlasa—alat, init, paglalaki. Si Josh ay napaiyak, ang kanyang mga luha ay tumutulo sa tiyan ng kanyang ama.

"Dahan-dahan lang," sabi ni Gani, ang kanyang boses ay mahina at naiinis na. "Tikman mo ang bawat bahagi ng Tatay mo."

Si Josh ay sumunod. Ang kanyang dila ay gumalaw sa dibdib ng kanyang ama, sa mga buto-buto, sa kitang-kitang kalamnan ng tiyan. Ang kanyang bibig ay sumipsip sa utong ni Tatay Jun, at naramdaman niya ang isang pigil na halinghing mula sa kanyang ama. Ang katawan ni Tatay Jun ay nagsimulang tumugon pinipigil nya ito at hindi nagugustuhan. 

"Magaling," sabi ni Gani, ang kanyang ngisi ay lumalawak. "Ngayon,subukan mo naman sa mabuhok na kilikili ng tatay mo. Sabukan mo masarap yan." Dilaan mo. Amuyin mo.

 Gusto kong makita mo kung gaano kalaki ang tatay mo, kung gaano siya kalakas. Ang mga bisig niya, 'nak—tingnan mo ang mga bisig niyang 'yan." Ipinukol ni Gani ang baril sa mga braso ni Tatay Jun, ang malalaking kalamnan, ang ugat na kita sa balat dahil sa pagpupumiglas. "Mga brasong nagtatrabaho araw-araw para sa iyo, 'no? Mga brasong nagbubuhat ng mga sako ng palay para lang may makain ka. Ngayon, sambahin mo sila."

Si Josh ay natigilan. Ang kanyang mga mata ay nagmakaawa kay Gani. "Huwag na po—"

"Ngayon!"

Si Josh ay umiyak nang tahimik habang lumalapit ang kanyang mukha sa kilikili ng kanyang ama. Ang amoy ay malakas, maalat, puno ng pagkalalaki. Ang kanyang dila ay dumampi sa balat, at isang alon ng amoy ang pumasok sa kanyang ilong. Ang kilikili ni Tatay Jun ay mamasa-masa, ang buhok ay magaspang,maitim at makapal. Ang bawat dampi ng kanyang dila ay naglalabas ng higit pang pabango. Si Josh ay napahikbi, ang kanyang ilong ay bumabaon sa balat, sumisipsip ng amoy ng kanyang ama.

"Lahat ng parte dilaan mo," utos ni Gani. "Sipsipin mo lahat. Gusto kong maging pamilyar ka sa kanya."

Si Josh ay sumunod, ang kanyang dila ay naglilinis ng bawat bahagi ng kilikili, ang kanyang ilong ay sumisinghot ng pawis at balat. Ang kanyang ama ay nanginginig sa ilalim niya, Hindi maipaliwanag ang nararamdaman.

"Tigil na iba naman," saad ni Gani, at umatras si Josh, humihingal, manhid ang mga labi, umiikot ang isip. 

"Ngayon. Magharap kayo."

Nag-aalinlangan silang sumunod ngunit buhay ang kapalit kung di sila kikilos.. Si Josh at Tatay Jun ay nagharap, halos magdikit ang kanilang mga noo. Makikita ni Josh ang mga luha sa mga mata ng kanyang ama, kung paano ito nanginginig at nahihirapan, at gusto niyang amuin ito, punasan ang luha, at magsalita ng isang bagay na makapagpapabuti dito. Ngunit wala nang mga salita para dito.

"Buksan niyo ang mga bibig niyo," Mariing utos ni Gani. "Pagdikitin ninyo ang mga dila ninyo." 

Kahit labag sa kalooban ay walang magawa ng magama kundi sumunod. Bumuka ang mga labi ni Josh. Bahagi ng kanyang ama. Nagtagpo ang kanilang mga dila isang maingat na haplos, tuyo at nag-aatubili, at ang pagiging malapit nito ay nakakayurak sa kanilang relasyon. Ramdam niya ang hininga ng kanyang ama sa kanyang mukha, natitikman ang kape na ininom nito ilang oras na ang nakalipas, bago nagsimula ang bangungot na ito.

"Ngayon, maghalikan kayo," Utos ni Gani,  "Matinding laplapan. Malaway. Parang mga asawa. 

Halos sumabog na sa galit sa Tatay Jun ngunit ang baril ay nakatututok sa kanilang mag ama. Walang magawa kundi sundin ang utos. 

Pilit na nagdikit ng labi ng mag ama tumutugon sa mga halik na hindi nila gusto. Mabagal at puno ng pagaalinlangan. 

Ang magnanakaw ay nanonood, tahimik, nakatutok ang baril sa mag ama. Nang maghiwalay  ang mga labi nila, humihingal, ang kanilang mga bibig ay basang-basa at namamaga, siya ay nagsalita.

“Ganyan kaba humalik sa asawa mo noon. Walang kwenta" sabi niya kay Tatay Jun. "Ngayon, nahalikan mo na ang anak mo. At hindi naman natapos ang mundo, di ba?" “Tuloy na tayo sa susunod na mas nakakatuwa. “

Hindi sumasagot si Tatay Jun punong puno sa poot. Nakatukod ang kanyang ulo, nanginginig ang kanyang mga balikat, at inabot siya ni Josh, nahawakan ang kamay ng kanyang ama, humahawak nang mahigpit.

"Ang drama nyo namang mag ama," sabi ni Gani, at tumigas ang kanyang boses. "Ngayon. pumunta na tayo sa climax ng palabas."

Lumapit si Gani kay Josh, hinila ang binata handa na para sa bagong utos. 

 Sipsipin mo na ang titi ng tatay mo."

Ang mundo ay tumigil. Si Josh ay nakatitig kay Gani, ang kanyang mukha ay puti, ang kanyang mga mata ay dilat. "Ano?" Mahina ang boses, parang bulong.

"Sinabi ko, sipsipin mo ang titi ng tatay mo. Isubo mo ng buo at paligayahin mo ang ari nya. Kung hindi, papatayin ko siya. Ngayon na."

Si Tatay Jun ay nagsimulang lumaban—ang kanyang katawan ay kumikibot, ang kanyang bibig ay bumubulong ng mga pagmumura, pagmamakaawa. "Wag mong galawin ang anak ko, hayop ka! Josh, tumakbo ka—" Ngunit ang baril ay dumampi sa kanyang ulo, at siya'y tumigil.

Si Josh ay nanginginig. Ang kanyang mga kamay ay malamig. Ang kanyang puso ay parang sasabog. Pero ang kanyang mga mata ay nakatingin sa baril—nakatingin sa tatay niya—at alam niya na walang pagtakas. Dahan-dahan siyang lumuhod. Ang kanyang mga tuhod ay sumalpok sa sahig. Ang kanyang mga kamay ay umabot sa garter ng pambaba ng ama.

"Josh, wag—anak, pakiusap—" Mahina ang boses ni Tatay Jun, parang basag na.

"Tatay, patawarin mo ako," bulong ni Josh, ang kanyang mga daliri ay nanginginig habang ibinababa ang pambabang kasuotan ng ama. 

Si Gani ay nanonood, ang revolver ay nakatutok kay Josh, ang kanyang mga mata ay malamig na parang bato. "Sige. Ipakita mo sa tatay mo kung paano magmahal."

Nanginginig na binaba ni Josh ang underwear ng ama at bumungad sa kanya ang tinatagong pagkalalaki ng ama. Ang titi ni Tatay Jun ay malambot pa, malaki at mabuhok. Mas angat sa pangkaraniwan. Sinubukan ni Josh ilapit ang kanyang labi sa ulo ng titi ng kanyang ama. Hindi sya makagalaw. 

“Sabi ng subo eh” Itinutok ni Gani ang revolver sa ulo ni Josh. Walang nagawa si Josh kundi subukang isubo ang pagkalalaki ng ama. Ang parehong ari na gumawa sa kanya. Ang ari na dapat ay pagmamay ari ng kanyang ina. 

Agad na sinubo ni Josh ang malambot na titi ng ama. Ayaw ito tignan ni Tatay Jun ngunit ang init ng bibig ni Josh ay biglang nagparamdam ng isang bagay na nakalimutan na niya. Ang kanyang anak—ang kanyang anak—ay bumubuka ang labi, ang dila ay dumudulas sa kanyang balat, ang hininga ay mainit sa kanyang singit. Napupuno na madulas na laway ang kanyang pagkalalaki. 

Si Josh ay pumikit. Hindi niya kayang tingnan ang mukha ng kanyang ama. Ang kanyang bibig ay sumasakop sa dulo ng titi, dahan-dahan, ang kanyang panga ay sumasakit sa posisyon. Ang lasa ng balat ng kanyang ama ay maalat, ang amoy ng pawis at lupa ay pumupuno sa kanyang ilong. 

“Anak… huwag…” bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay namamaos. Si Tatay Jun ay umiiyak. Tahimik. Ang mga luha ay umaagos sa kanyang pisngi. Ang kanyang katawan ay hindi gumagalaw—natatakot na kung gumalaw siya, sasabog ang lahat. Ngunit ang kanyang titi ay nagsisimula nang tumigas, hindi dahil sa gusto nya kundi dahil ang dugo ay dahan-dahang pumupuno sa laman ng kanyang burat, ang pagtayo ay hindi niya mapigilan. 

"Ah, gumagalaw na ang laki nyan pare ah," Ngisini Gani, ang kanyang boses ay puno ng kasiyahan. "Sige, Josh. Mas malalim. Gusto ng tatay mo iyan.”

Si Josh ay sumunod. Ang kanyang bibig ay lumulubog nang mas malalim, ang kanyang ilong ay dumidikit sa bulbol ng kanyang ama, ang kanyang dila ay umiikot sa paligid ng ulo ng titi. Ang tunog ng kanyang pagsuso ay basa, malakas sa tahimik na kusina. Si Tatay Jun ay humihinga nang mabigat, hindi mapakali, ang kanyang mga kamay ay nakakuyom sa lubid, ang kanyang katawan ay nanginginig sa hindi niya maintindihang init. 

Pinalakpakan ni Isagani nang mabagal at maingat. "Mahusay.Natutuwa ako sa inyong dalawa." Tumayo siya, nilapitan ang kanyang bag, at hinugot ang isang maliit na bote na puno ng malinaw na likido. "Gagawin ko sana ito sa mahirap na paraan. Pero dahil masunurin kayo karapat-dapat kayo sa madaling paraan."” 

Binalatan niya ang takip ng bote, at isang mahina, matamis na amoy ang pumuno sa silid—isang bagay na floral, halos kaaya-aya, tulad ng jasmine na naiwan nang matagal sa ilalim ng araw. “Eto para sa tatay mo para mawala ang hiya” saad ni Gani

"Ano 'yan?" tanong ni Josh, kahit ayaw niyang malaman”

"Hindi." Umiling si Tatay Jun, ang kanyang panga ay matigas. "Hindi ko iinumin 'yan."

Tumawa si Gani at sinabing "Maganda to pare. Sobrang smooth lang . Makakatulong sa'yo ito na mas magenjoy ang  mga mangyayari." Binuksan niya ang takip ng bote. "Dahil hindi ka nage-enjoy, 'di ba? Hindi moto gusto. Nagpupumiglas ka. Pinipigil mo lahat at kinamumuhian mo ang bawat sandali. at hindi iyon maganda para sa kahit sinong lalaki."

Inilapat ni Gani ang baril sa noo ni Tatay Jun. “Putang ina nganga o papasabugin ko yang utak mo” Sinara ni Tatay Jun ang kanyang bibig ngunit pinilit parin ni Gani ipasipsip ang likido. Walang magawa ni Tatay Jun kundi lunukin ang likido. Likido na sisira sa lahat. Sa kanyang moralidad pagkalalaki at pagkatatay. 

Sandali pa at walang nangyari.

Pagkatapos ng ilang sandali ay isang init ang pumutok sa kanyang dibdib. Isang init na bago at hindi pa nya nararanasan. 

Si Tatay Jun ay napasinghap, ang kanyang katawan ay nanigas. Ang init ay kumalat sa kanyang mga ugat—sa kanyang tiyan,sa mga buhok at sa kanyang ari, sa kanyang utak bawat parte ng kanyang pagkatao. Ang kanyang puso ay tumibok ng mabilis at ang kanyang paghinga ay nagiging masikip. Ang kanyang ari ay tumigas nang husto. Sintigas ng bakal na hindi matutumba. 

"Ano—ano 'to—" bulong niya, ang kanyang boses ay paos.

"Relax lang pre," sabi ni Gani, ang kanyang ngisi ay lumalawak. "Masarap 'yan. Hintayin mo lang. Mababaliw ka dyan"

Ang mga mata ni Tatay Jun ay nagsimulang mag-iba. Ang init ay lumalaki, lumalaki, hanggang sa walang iba kundi apoy. Ang kanyang isip ay lumalaban—isipin mo si Josh, isipin mo ang anak mo, huwag mong hayaang manalo ito—ngunit ang kanyang katawan ay sumusuko na. Ang kanyang ari ay sumasakit, humihingi ng alwas, humihingi ng laman.

"Josh," bulong niya, ang kanyang boses ay nanginginig. "Josh, anak, lumayo ka—"

"Tay?" Si Josh ay umatras, ang kanyang mga mata ay puno ng takot. "Tay, anong nangyayari sa'yo?"

"Tay!"

Si Gani ay natawa nang mahina. "Tingnan mo 'yan. Gumagana na." Inutusan niya si Josh, "Hubarin mo ang damit mo. Ngayon."

Si Josh ay umiiyak, nanginginig, ngunit sumusunod. Ang kanyang kamay ay mabilis na hinubad ang kanyang t-shirt at shorts, hanggang sa siya ay nakatayo nang hubad sa harap ng kanyang ama. Ang kanyang katawan ay bata at payat, ang kanyang ari ay malambot ang walang buhay.

Si Tatay Jun ay hindi makahinga. Ang kanyang mga mata ay nakadikit sa katawan ng kanyang anak—sa makinis na balat, sa manipis na baywang, sa matambik na puwitan. Ang kanyang ari ay pumipintig, tumitigas nang husto, ang dulo ay basa ng pre-cum.

"Ngayon," sabi ni Gani, ang kanyang boses ay pababa, "sipsipin mo ang tatay mo. Gusto kong makita kung paano mo sisipsipin ang tatay mo”

Ang mga kamay ni Josh ay nanginginig habang papalapit sa kanyang ama. Tatay Jun ay nakatali sa kama, ang kanyang katawan ay nanginginig mula sa epekto ng gamot. Naghintay si Josh, ang kanyang hininga ay mabilis, ang kanyang bibig ay puno ng takot. Hindi lang sa kanyang sarili kundi para sa kanyang ama. 

Ngunit nang ang kanyang mga labi ay humaplos sa dulo ng titi ng kanyang ama, naramdaman niya ang isang bahagyang panginginig. Isang bulong na halos hindi naririnig. At pagkatapos, ang ba hanggang paggalaw ng balakang ni Tatay Jun. Dahan-dahan, parang hindi sinasadya. Tulad ng apoy na nagsisimulang sumiklab sa ilalim ng abo.Isang libog na hindi angkop sa normal na tao. 

Sa sandaling iyon, sa sandaling maramdaman ni Tatay Jun ang bibig ng kanyang anak sa kanyang ari—mainit, basa, nanginginig—parang may sumabog sa kanyang utak. Hindi. HINDI. JOSH, ANAK, HUWAG— Pero ang katawan niya, ang katawan niyang pitong taong hindi nakaramdam ng kahit anong hawak ng babae—pitong taong walang nakatutok na init sa kanyang balat—biglang tumugon.

“Anak… huwag…” bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay namamaos. Pero ang kanyang katawan ay sumusulong. Ang kanyang titi ay nagsisimulang mamula at mangamatis labas lahat ng ugat halos sasabog ang mala kubuteng ulo, dahan-dahan, sa ilalim ng dila ni Josh.

"Tingnan mo nga 'yan," sabi ni Gani,"Pitong taon, 'no? Pitong taon hindi ginamit. Dapat nga't pinasasalamatan mo ako, e. Ginigising ko ang patay mong kalibugan pre." Tawa ni Gani

Sumikip ang panga ni Josh. Pilit niyang ipinikit ang mga mata, sinusubukan na kalimutan na ito ang kanyang ama. Na ito ay si Tatay Jun na nag-alaga sa kanya, na umiyak sa libing ng kanyang ina. Ngunit ang bibig niya ay puno ng laman ng kanyang ama, at ang lasa ay maalat at mainit.

“Tatay… lumaban kayo…” hikbi ni Josh, ang kanyang mga luha ay tumutulo mula sa kanyang pisngi. “Alalahanin ninyo si Nanay… alalahanin ninyo ako…”

Sa utak ni Tatay Jun, parang may dalawang bersyon ng kanyang sarili na nag-aaway. Anak ko ito. JOSH. ANG ANAK KO. Pero ang kanyang katawan—ang kanyang titi—ay hindi sumusunod. Lalong tumitigas. Lalong lumalaki. Ang dugo, mainit, dumadaloy sa kanyang singit na parang pitong taong pigil ay biglang sumabog. Bakit? Bakit ako nagkakaganito? Bakit—

Ang titi ni Tatay Jun ay patuloy na lumalaki. Ang kanyang balakang ay nagsisimulang gumalaw ng mas mabilis, mas malalim, tulad ng isang ugali na hindi niya napigilan. Ang gamot ay parang apoy na unti-unting kumakalat: sa kanyang dibdib, sa kanyang tiyan, sa kanyang singit. Isang apoy na sinusunog ang kanyang pagiging ama, ang kanyang pagiging tao, ang kanyang pitong taong pagdadalamhati. Ang kanyang mga mata ay nagsimulang magbago. Ang dilim ay unti-unting sumasakop sa kanyang pagkatao. Isang ulirang ama na ngayon ay nagiging sekwal na halimaw. 

“Ang init… ang init ng bibig mo, Josh…” bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay hindi na kanya. Ito ay mas mababa, mas matigas, mas gutom.

Sinubukan ni Josh na huminto. Inalis ang kanyang bibig. Ngunit ang kamay ng kanyang ama, kahit na nakatali, ay humila sa kanyang buhok pabalik.

“Huwag kang titigil,” utos ni Tatay Jun. Ang kanyang mga salita ay matalas, puno ng pagnanasa.Salitang hindi mabibigkas ng isang matinong ama.“Sipsipin mo ‘yan, anak. Sipsipin mo ang titi ng tatay mo.” 

Ang puso ni Josh ay sumabog sa takot. Ang kanyang kamay ay nahawakan ang malapad na dibdib ng kanyang ama, pakiramdam ang balat na mainit at basa. Ang pawis ay tumutulo mula sa leeg ni Tatay Jun, ang kanyang mga kalamnan ay nagkikislap sa ilalim ng liwanag ng ilaw. 

“Tatay… wag… ako si Josh… ang anak niyo…” sigaw ni Josh, ang kanyang boses ay pumailanlang.

"Tumahimik ka , ang dami mong satsat." “Alam ko kung sino ka,” sabi ni Tatay Jun, ang kanyang mga mata ay nanlilisik. “Anak kita ikaw si Josh. Pero ngayon, aasawahin muna kita.”

Ang mga salita ay bumagsak sa tiyan ni Josh. Bago siya makapag-isip, hinila siya ng kanyang ama pataas, ang kanyang bibig ay nakakapit sa mga labi ni Josh. Halik na walang pag-ibig—mga ngipin at dila at galit. Ang mga kamay ni Tatay Jun ay humawak sa kanyang panga, ang kanyang kuko ay kumakalmot. Paikot ikot ang dila sa mga ngipin ng anak. Dumudura ng kalaswaan at rahas. 

“Sa di kalayuan, narinig niya ang tawa ni Isagani—malamig, nasisiyahan.

“Nagsisimula na ang palabas mukang masaya ito hahaha,” sabi ni Isagani, ang kanyang mga daliri ay humahaplos sa baril. "Ah, eto na,". "Eto na ang totoong Tatay Jun."

Nakita ni Josh ang picture frame ng kanyang ina sa mesa. Ang kanyang ngiti ay nakatatak sa larawan. “Pasensya na, Nanay… tulungan ninyo kaming bumalik sa dati…” bulong niya, ang kanyang mga luha ay tumulo sa sahig.

Ngunit walang bumalik. Ang mga tali sa kamay ni Tatay Jun ay pumutok. Ang kanyang katawan ay tumayo, malaki at mabigat, ang kanyang titi ay nakatayo nang tuwid, namumula at namamaga, sumasaludo ang dulo ay basa ng laway ni Josh.

“Huwag… huwag po, Tatay… ako si Josh… anak ninyo…” humagulgol si Josh, nakaluhod sa harapan ng kanyang ama.

Ang sarap mo.". "Alam mo ba 'yun? Ang sarap ng anak ko. Putang ina." Saad ni Tatay Jun na puno ng pagnanasa

Ngunit ang mga mata ni Tatay Jun ay walang nakikita kundi gutom. Hinawakan niya ang ulo ni Josh at idinikdik ito pababa sa kanyang titi.

“Sipsipin mo,” sigaw ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay garalgal. “Sipsipin mo hanggang sa hindi ka na makahinga.”

Sumara ang bibig ni Josh. Ang titi ng kanyang ama ay pumasok nang malalim, mas malalim kaysa dati, halos sa kanyang lalamunan. Napaiyak siya, ang kanyang mga kamay ay tumama sa higateng hita ng kanyang ama.

“Di kita titigilan hanggang mangawit ang panga mo”. “Hindi kita makakaangal kung sira na ang bibig mo” Marahas na kadyot ni Tatay Jun. 

Habang hawak ang mga buhok na Josh kinantot ng marahas ni Tatay Jun ang bibig ng anak.Gumigiling ang pwet at kagat labi. Hinugot ni Tatay Jun ang ari nya sa bibig ng anak. Napaluha at naghabol ng hininga si Josh. Hindi makahinga sa taba ng ari ng ama

“Tama na iba naman,” sabi ni Tatay Jun, ang kanyang mga kamay ay humawak sa buhok ni Josh. “Ngayon, sa kama. Iharap mo sakin ang butas ng pwet mo.”

Nanginginig na tumayo si Josh. Ang kanyang mga tuhod ay parang gulaman sa lambot. Ang kama ng kanyang ama ay naghihintay.Parehong kama na ginamigamit kanyang ama at ina. Umakyat siya, ang kanyang mukha ay nakabaon sa unan, ang kanyang pwet ay nakataas.

“Ganyan ang tambok,” sabi ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay bumaba hinampas nya ito ng malakas. “Ganyan ang butas ng magandang asawa.”Ramdam ni Josh ng hapdi mula sa hampas ng magaspang na kamay ng kanyang ama. 

Ang magaspang na mga kamay ni Tatay Jun ay humawak sa mga pisngi ng pwet ni Josh, inalog alog nya at pinaghihiwalay ang dalawang pisngi nito. Nakita nya ang makipot na butas ng anak. Ang dila niya ay lumapit sa butas—mainit, basa, walang awa. Parang isang bata na sumususo sa kanyang ina. Taas baba ang dila ni Tatay Josh. Sumibasib sa butas ng walang awa puno ng laway. Sinubo ng Tatay Jun ang dalawang daliri at nilawayan gamit ang dila. Ipinasok sa butas ng anak. Marahan hanggang mabilis. Sumigaw si Josh, ang sensasyon ay labis—sakit at hiya at isang kakaibang init.

“Ganto ang ginagawa ko sa nanay mo pag pasaway” nilalamog ko yung puke nya hanggat di na sya makatayo.Saad ni Tatay Jun

“Tay tama na po” pakiusap ni Josh sa tatay

Ha? Wala akong marinig. Teka matanong kolang anak Kelan ka natutong magjakol, Josh? Sinong nagturo sa'yo?" Sabay diin ng daliri nya sa butas ng anak. 

"Tatay, huwag—"

"SAGOT!"

Natakot si Josh at napilitang sagutin ang tatay. "14 years old po."

Napalitan ang ng galit ang muka ni Tatay Jun. "14!. Limang taon kang nagjajakol nang hindi ko alam. Anong iniisip mo? Ha? Iniisip mo ba 'ko?"

Umiling si Josh sa sinabi ng ama. Kailanman ay di nya pagiisipan gawan ng ganon ang ama. 

"Bobo. Siyempre hindi. Pero ngayon..." . "Tingnan mo 'to. Tatay mo 'to. Ang tigas. Ang laki. "Ngayon, tatay mo na lang iisipin mo. Simula ngayon, ako lang. Intindi mo?” Nagpatuloy sa pag labas masok ng daliri ng Tatay Jun. 

“Ang sarap ng pwet mo, anak,” ungol ni Tatay Jun. “Bakit hindi kita ginawa noon nang mas maaga? Dapat pala kinantot na kita dati palang. Sabagay niloko ko ang sarili ko. Tinago ko ang libog ko ng kay tagal. Niloko ko ang sarili ko na hindi ako malibog na hindi ko kailangan ng butas. Pero ngayon akin ka, saakin ang butas na ito. Lalamugin kita” tumatawang bigkas ni Tatay Jun

“Tatay… huwag…” humikbi si Josh. “Please… itigil ninyo po ito…”

Ngunit hindi tumigil si Tatay Jun. Binaliktad niya si Josh at sinubuan muli ngkanyang titi. Ang mga kamay niya ay humawak sa leeg ni Josh, idinidikit ang mukha nito sa kanyang singit. Pinaamoy na makapal nitong bulbol na parang kagubatan sa sukal at kapal. Halos masubo na ni Josh pati ng itlog ng ama sa diin ng pagkabaon. Hinugot nya ang galit na ari. Pagkatapos ay dumura sya ng laway sa kanyang kamay at pinahid ito sa kanyang namamagang titi.

“Bubuntisin kitang putang ina ka,” sabi ni Tatay Jun, ang kanyang mga mata ay nanlilisik. “Mabubuntis ka sa akin, anak. Gagawing kitang puta, pupunuin ko ng tamod ang butas mo” Naglalaway

Dahil sa ingay ng anak dahil sa mga pakiusap nito bigla niyang pinasok ang kanyang pinaghubarang underwear na nakakalat sa sahig sa bibig ni Josh. Ang amoy lalake, pawis, ng isang lalaki na nagsaka ng maghapon. Lahat ng pawis at katas ay pumasok at bumalot sa kanyang ilong. Sinubukan ni Josh na iluwa ito ngunit hindi niya magawa. Ang amoy at lasa ay pumasok sa kanyang utak, nagpapalabo ng kanyang pag-iisip.

“Ngayon, humanda ka na puta, kakantutin na kita,” sabi ni Tatay Jun, ang kanyang titi ay nakatutok sa butas ni Josh. Handa ng umulos

“Tatay… please… masakit…” hiyaw ni Josh, ang kanyang boses ay nahaharangan ng tela.

Ngunit itinulak ni Tatay Jun ang kanyang titi sa loob. Isang tulak, malaki at mabigat. Tulad ng araro isang matatag na kalabaw sa bukid. Isang matinding ungol ang lumabas sa bibig ng ama. Sumigaw si Josh, ang kanyang katawan ay kumunot sa sakit. Ang titi ng kanyang ama ay napakalaki, napakainit, pumupuno sa kanya masikip at Birhen na butas. 

Nagsimulang gumalaw si Tatay Jun. Labas pasok sa makipot ng butas ng anak. 

“Ang sikip mo, Josh,putang ina mo” ungol ni Tatay Jun. “Pitong taon. Pitong taon akong hindi nakaramdam ng ganito.” Napakagat labi si Tatay Jun “Napakasikip mo lhayop ka” sigaw ni Tatay Jun

Sinimulan niya ang paggalaw—mabilis, brutal, parang hayop.Hindi galaw ng mapagmahal ng ama na nakagisnan ni Josh. Ang kama ay sumasayaw sa ilalim ng bigat ng kanyang maskuladong katawan. Ang mga kamay ni Tatay Jun ay humawak mahigpit sa balakang ni Josh, idinidikit siya sa bawat tulak.

“Putang ina mo, gago Josh,” sigaw ni Tatay Jun. “Namamaga na yung titi ko sa butas mo, anak. Ahhhggg. Masarap ba ang burat ng Tatay mo!? Tignan mo yung titi ko galit na galit sa butas mo anak. Ganto ko kinakantot ng nanay mo e! . Kaso mas masikip ka sa nanay mo kaya patay ka sakin” 

Umiiyak si Josh, ang kanyang mga kamay ay kumakapit sa kumot. Ang underwear sa kanyang bibig ay basa ng laway at luha. Ang amoy ng katawan ng kanyang ama ay bumalot sa kanya.

“Tingnan mo ang braso ko Josh,” sabi ni Tatay Jun, habang itinaas ng dalawang maskuladong braso. “Laki ng braso ng Tatay mo oh. Yung masel ko anak pumuputok na.Nilawayan mo kasi kanina. Sarap ba ng kili kili ng Tatay mo. Dati nanay molang nasasarapan dito. Gusto moba singhutin anak” Demonyong alok ni Tatay jun

 “Kita mo ito? Shet, yung katawan ko ang sarap. Sabay haplos sa maskuladong katawan. Yung dibdib ko anak oh ang laki malaman shet, shet shet Putang ina ang inet Gago kayong lahat*!! 

Ang kanyang katawan ay pumatak ang pawis, ang balat ay kumikinang sa liwanag. Ang kanyang kili-kili ay hubad, ang buhok ay basa ng pawis. Sinubsob ni Tatay Jun ng muka ang anak sa kanyang kilikili. Walang nagawa si Josh kundi amuyin at sipsipin ang basang kili kili ng ama, ang amoy ay lalake at mainit, at sa  isang sandali, naramdaman niya ang isang bagay na sumiklab sa kanyang puso—hindi pag-ibig, hindi takot, kundi isang bagay na mas malalim. Mas hindi normal. 

/Pwinersa ni Tatay Jun na sambahin ni Josh ang mapasarap nyang katawan. Hawakan mo yung braso ko anak damhin mo ung katawan ng tatay mo. Yung braso na bumuhuhat ng palay araw araw para sayo. Sabay mura putang inang katawan to. Ugghh napakainit napakasarap. Masarap ba ang lalaki anak? Masarap ba ang tatay mo? Naging malibog na puta ni si Tatay Jun. Panay mura ang sinabi sa anak. Panay puri sa sariling katawan.

Pilitin man ni Josh wag isipin ngunit may sadyang tinatamaan ng tite ng kanyang ama mula sa kanyang kalooban. Ang titi ng kanyang ama ay humampas sa kanyang g-spot. Sumigaw si Josh, ang kanyang katawan ay nanginginig. Hindi sinasadya, ang kanyang titi ay unti unti tumigas din.

“Ah, nagugustuhan mo na,” sabi ni Tatay Jun, ang kanyang tawa ay mababa. “Sa wakas asawa na kita, Josh. Wala ka nang takas.”

Inilabas niya ang kanyang titi at pahampas na binaliktad si Josh. Ngayon ay nakaharap siya sa kanya, ang kanyang mga binti ay nakabuka. Itinulak muli ni Tatay Jun ang kanyang titi, mas malalim, mas mabagal, ang kanyang mga mata ay nakadikit sa mukha ni Josh.

“Tingnan mo ako,” utos niya. “Tingnan mo ang iyong ama na kumakantot sa iyo.” 

Umiling si Josh, ngunit hinawakan ng mga kamay ni Tatay Jun ang kanyang panga pinilit siyang tumingin.

“Hindi na ako ang Tatay mo” sabi ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay garalgal. “Ngayon, asawa na kita. Sa akin lang ang katawan mo.”

Ang kanyang katawan ay nagsimulang manginig. Ang titi niya ay lumaki pa, mas matigas. Ang dila niya ay lumabas, parang aso, tumirik ang mata, ang laway ay tumutulo sa baba ni Josh. Naka taas ang mga braso pumuputok ang mga masel. Kumantot ng walang awa si Tatay Jun. 

“Putang ina diyos ko bakit ngayon kolang naramdaman ito. Binuhos ko lahat at buong buhay ko sa pagsasaka.May ganito palang sarap sa mundo” saad ni Tatay Jun sa kanyang isip. 

Tumigil sa Tatay Jun at binuhat ang anak. “Putang ina mo akin kalang”saad ni Tatay Jun. Pinasok ng ama ang titi sa butas ng anak at binuhat ito taas baba. Nawawala na sa pag-iisip si Josh sa ginagawa ng kanyang Tatay. 

“Tignan mo putang paruusan kana anak” Ngisi ni Tatay Jun. Hindi makapagsalita si Josh sa bigat ng nararamdaman at parang kumukulo ang kayang buong pagkatao. Tila nagaaro si Tatay Jun sa tindi ng kanyang pag kantot. Marahas na taas at baba. Isang kantot na hindi pa nya nararanasan. Mas tumindi ng diin ang titi ng Tatay Jun sa butas ng anak.Inikot ikot ang burat sa anak. Gumiling giling na parang pornstar. Basang basa ang buong katawan. 

Hanggat dumating na ang pinakahihintay na sandali. Lalabas na ang tamod na Tatay Jun mula sa ulo ng kanyang burat. Tamod na naipon ng mahabang panahon. Tamod na para dapat sa kanyang asawa. Ngunit huli na ang lahat. Hindi na nya mapigilan ang sarili. Puputok na siya sa butas ng kayang anak. Parang nagkukumbulsyon syang gumalaw nanginginig at nakaliyad. Napapikit sa sarap at hindi napigilang sumigaw. 

“Sasabog na ako,” ungol ni Tatay Jun. “Ughhh, diyos ko, ang titi ko. Napakasarap… uhhhh, putang inaaa… ang titi koooo…”

Ang kanyang katawan ay kumunot, ang kanyang mga mata ay tumitik. Isang sigaw, malakas at pang-hayop.

“Lalabas na putang ina mo. Shet GAGOO iyan na!! Puttaanggg inaaaa!!!! Agrhhhhh“

Naganap na. Sumabog na ang tamod ni Tatay Jun mula sa kanyang tite. Isang makasalanang tamod. 

 Naramdaman ni Josh ang pagsabog—mainit, makapal, walang katapusang tamod na pumupuno sa kanyang loob. Ang titi ng kanyang ama ay tumibok nang paulit-ulit, naglalabas ng bawat patak.

Si Josh ay hindi gumagalaw, ang kanyang katawan ay manhid. Ang tamod ay tumulo mula sa kanyang pwet, mainit sa kanyang hita. Si Tatay Jun ay bumagsak sa ibabaw niya, ang kanyang katawan ay mabigat at pawisan, ang kanyang titi ay lumambot sa loob ni Josh.

“Anak…” bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay bumalik sa normal. “Josh…”

Ngunit walang sagot. Tanging ang mga hikbi ni Josh, tahimik at walang pag-asa.

Pumalakpak si Isagani mula sa pinto. “Magaling,” sabi niya, ang kanyang ngiti ay malawak. “Ngayon, hindi na kayo mag-ama. Ngayon, kayo ay mag-asawa. At babalik ako—siguradong babalik ako.”

Ang kanyang tawa ay umalingawngaw sa silid, at pagkatapos ay isinara niya ang pinto. Ang bahay ay tahimik muli.

Si Tatay Jun ay bumangon, ang kanyang titi ay dumulas palabas ni Josh. Nakita niya ang katawan ng kanyang anak na nanginginig, ang tamod na tumutulo mula sa kanya. Hindi siya makapagsalita. Walang mga salita na sapat.

Hinawakan niya si Josh, niyakap siya ng mahigpit. “Patawad… patawad, anak…” bulong niya, ang kanyang mga luha ay tumulo sa buhok ni Josh.

Umiiyak si Tatay Jun, ang kanyang katawan ay nanginginig sa ibabaw ng anak. Ang kanyang titi ay lumambot na, dumulas palabas kasabay ng tamod na umaagos mula sa pwet ni Josh. Ang kama ay basa ng pawis at luha, ng tamod at dugo.

"Anak… Josh… patawad…" paulit-ulit na bulong ni Tatay Jun, ang kanyang mga braso ay nakapulupot sa katawan ng anak. Pero si Josh ay parang patay na manika—walang galaw, walang reaksyon, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa dingding.

Naramdaman ni Tatay Jun ang lamig ng katawan ng anak. Dahan-dahan siyang bumangon, ang kanyang mga tuhod ay nanginginig. Nakita niya ang tamod na tumutulo mula sa pwet ni Josh, ang pulang marka sa balakang nito kung saan siya humawak nang mahigpit.

"Diyos ko…" bulong niya, ang kanyang mga kamay ay umabot sa mukha. "Anong ginawa ko… anong ginawa ko sa anak ko…"

Umupo siya sa gilid ng kama, ang kanyang ulo ay nakayuko. Ang amoy ng sex ay bumalot sa buong silid—ang kanilang pinaghalong pawis, ang tamod, ang laway. Ang lahat ay amoy kasalanan.

Si Josh ay dahan-dahang gumalaw. Hindi siya tumingin sa kanyang ama. Sa halip, pinagsama niya ang kanyang mga binti, sinubukang takpan ang kanyang sarili. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig, ang kanyang mga daliri ay kumakapit sa kumot.

"Huwag mo akong hawakan," sabi ni Josh, ang kanyang boses ay garalgal. Halos bulong, halos hininga. "Huwag mo akong hawakan."

Natigilan si Tatay Jun. Ang kanyang mga kamay ay nasa ere, hindi alam kung saan ilalagay. "Josh… anak…"

"Sinabi kong huwag!" sigaw ni Josh, ang kanyang katawan ay kumunot. Ang kanyang mga mata ay namumula, puno ng luha at galit at takot. "Bakit… bakit mo ginawa iyon sa akin… Tatay…"

Ang salitang "Tatay" ay parang kutsilyo. Napahikbi si Tatay Jun, ang kanyang mga balikat ay kumalog. "Hindi ko alam… Josh, hindi ko alam ang nangyari… may ininom ako… may ibinaba sa akin—"

"Hindi iyon dahilan!" sigaw ni Josh, ang kanyang boses ay pumutok. Bumangon siya, ang kanyang katawan ay nanginginig, ang tamod ay tumutulo sa kanyang hita. "Tatay mo pa rin ako! Pero pinilit mo ako! Sinaktan mo ako! Pinasok mo… pinasok mo…" Hindi niya natapos ang pangungusap, ang kanyang boses ay napalitan ng hikbi.

Tumayo si Tatay Jun, ang kanyang mga kamay ay nakabuka. "Anak, pakinggan mo ako—"

"UMALIS KA!" sigaw ni Josh, ang kanyang mga kamay ay itinulak sa dibdib ng ama. Ang kanyang mga kamay ay mahina, nanginginig, pero ang kanyang galit ay totoo. "Umalis ka sa kuwarto ko! Umalis ka sa harapan ko!"

Si Tatay Jun ay umatras, ang kanyang mga mata ay puno ng sakit. "Josh…"

"NGAYON NA!"

Nakita ni Tatay Jun ang mukha ng kanyang anak—ang parehong mukha na kanyang pinaghirapan araw-araw, ang parehong anak na kanyang pinrotektahan mula sa lahat ng sakit ng mundo. At ngayon, siya na ang dahilan ng sakit na iyon. Siya ang halimaw sa kwento ng kanyang anak.

Lumabas siya ng kuwarto, ang kanyang mga paa ay mabigat. Isinara niya ang pinto, at narinig niya ang lock na pumitik mula sa loob. Si Josh ay naiwan, nag-iisa, sa silid na amoy ng kanilang kasalanan.

Napatulala si Tatay Jun sa hallway. Ang bahay ay tahimik, ang tanging ilaw ay mula sa buwan na pumapasok sa bintana. Naririnig niya ang kanyang sariling paghinga, ang tibok ng kanyang puso, ang tunog ng dugo sa kanyang tenga.

Ang kanyang titi ay malambot pa rin, may tamod na natuyo sa kanyang hita. Nakita niya ang mga marka sa kanyang mga kamay—kung saan siya humawak ng mahigpit, kung saan siya pumiglas. Ang kanyang katawan ay masakit, ang kanyang kalamnan ay pagod, pero ang sakit na iyon ay wala kung ihahambing sa kanyang nararamdaman sa kanyang puso.

Pumasok siya sa banyo at binuksan ang gripo. Ang tubig ay malamig, at pinatakbo niya ito sa kanyang mukha, sa kanyang leeg, sa kanyang dibdib. Tumingin siya sa salamin at hindi niya nakilala ang kanyang sarili—ang parehong mukha, ang parehong mata, pero iba na ang tingin. May halimaw na nakatingin sa kanya pabalik.

"Tatay Jun…" bulong niya sa kanyang sarili, ang kanyang boses ay garalgal. "Anong ginawa mo…"

Tumagal siya ng ilang minuto sa banyo, ang kanyang noo ay nakadikit sa malamig na tile. Ang kanyang katawan ay nanginginig, hindi dahil sa lamig kundi dahil sa bigat ng kanyang ginawa. Paulit-ulit niyang naririnig ang boses ni Josh—"Tatay, bakit?"—at ang boses na iyon ay susundan siya hanggang sa kanyang huling araw.

Dahan-dahan siyang bumalik sa hallway. Ang pinto ng kuwarto ni Josh ay sarado pa rin. Umupo siya sa sahig, ang kanyang likod ay nakadikit sa pinto. Hindi siya makapasok, hindi siya makalapit, pero hindi rin siya makaalis.

"Anak…" bulong niya, ang kanyang mga luha ay tumulo muli. "Patawad… patawad…"

Sa loob ng kuwarto, si Josh ay nakaupo sa sahig, ang kanyang mga tuhod ay yakap-yakap. Ang kanyang katawan ay nanginginig, ang kanyang pwet ay masakit, ang kanyang loob ay puno ng tamod ng kanyang ama. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Hindi niya alam kung paano harapin ang umaga.

Ngunit sa kabila ng lahat, sa kabila ng sakit at takot at galit, may isang bahagi sa kanya—isang bahagi na hindi niya maintindihan, isang bahagi na kinikilabutan siya—na naaalala ang bigat ng katawan ng kanyang ama, ang init ng kanyang titi sa loob niya, ang paraan ng kanyang pagsigaw ng pangalan niya.

Hindi. Hindi niya tatanggapin iyon. Hindi niya papayagan ang kanyang sarili na maramdaman iyon.

Pero ang katawan ay may sariling alaala. At ang alaalang iyon ay nasunog na sa kanyang balat, sa kanyang laman, sa kanyang buto.

Ang bahay ay tahimik. Ang buwan ay sumikat sa bintana, nagliliwanag sa dalawang katawan na pinaghihiwalay ng isang pinto. Isang ama at isang anak. Dalawang tao na hindi na mauulit ang dati.

At sa labas, sa dilim ng gabi, narinig ni Tatay Jun ang mahinang iyak ng kanyang anak mula sa loob ng kuwarto. Isang tunog na parang hayop na nasaktan, parang bata na nawala. At alam niya na hindi na niya maririnig ang tawa ng kanyang anak sa parehong paraan.

Ang kanyang mga kamay ay nanginginig. Ang kanyang puso ay pumuputok. At sa kanyang isip, ang mga salita ng tulisan ay umalingawngaw muli: Ngayon, hindi na kayo mag-ama. Ngayon, kayo ay mag-asawa.

Umupo si Tatay Jun sa sahig buong gabi, ang kanyang tainga ay nakadikit sa pinto, nakikinig sa paghinga ng kanyang anak. Hindi siya nakatulog. Hindi siya nangahas na gumalaw. Ang tanging narinig niya ay ang mahinang iyak ni Josh, at ang tibok ng kanyang sariling puso, at ang tunog ng mundo na bumagsak sa paligid nila.

Hindi na sila magiging pareho muli. At ang pinakamasakit na bagay—ang bagay na hindi niya masabi kahit kanino—ay na sa isang bahagi ng kanyang katawan, sa isang bahagi ng kanyang kaluluwa na hindi niya alam na umiiral, may isang bahagi na ayaw nang bumalik sa dati.

Nanginginig siya, hindi dahil sa lamig. Nanginginig siya dahil, sa unang pagkakataon sa pitong taon, may naramdaman siyang hindi sakit. At ang nararamdaman niya ay ang pinakamalaking kasalanan sa lahat.

Lumipas ang tatlong araw. Tatlong araw ng katahimikan, ng pag-iwas ng mga mata, ng mga pintong sarado. Si Tatay Jun ay bumalik sa kanyang trabaho—pumunta sa bukid, nag-ayos ng mga kagamitan, ginawa ang lahat ng kanyang gawain—pero ang kanyang katawan ay hindi sumunod sa kanyang isip. Ang init ay hindi nawala.

Sa gabi, kapag ang bahay ay tahimik at ang ilaw ay patay na, siya ay nagtatago sa banyo. Ang kanyang kamay ay pumipiga sa kanyang titi, ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom, sinusubukang pigilan ang mga ungol na tumatakas sa kanyang lalamunan. Pero walang sapat. Ang kanyang kamay ay hindi sapat. Ang alaala ng gabing iyon ay nasunog sa kanyang balat—ang init ng katawan ng kanyang anak, ang higpit ng kanyang pwet, ang paraan ng kanyang pagsigaw. At sa bawat oras na pumutok siya, ang kanyang tamod ay dumadaloy sa kanyang kamay, at ang bigat ng kanyang ginawa ay bumabalik sa kanya nang may kasamang sakit na hindi niya kayang pangalanan.

Hindi siya makatulog. Hindi siya makakain. Ang kanyang mga mata ay lumubog, ang kanyang mga kamay ay nanginginig. Ang kanyang anak ay umiiwas sa kanya, at tama lang iyon—dapat siya ay umiwas. Pero ang init ay hindi umuurong. Ang gamot ay nasa kanyang dugo pa rin, at sa bawat araw na lumilipas, ito ay lumalaki, kumakalat, kumakain sa kanya mula sa loob.

Si Josh ay tahimik. Hindi siya lumalabas ng kanyang kuwarto maliban kung kailangan niyang kumain o gumamit ng banyo. Ang kanyang mga mata ay walang liwanag, ang kanyang mga galaw ay maingat, parang natatakot siyang may masira. Hindi siya tumitingin sa kanyang ama. Hindi siya nagsasalita. Ang bahay ay parang libingan—tahimik, malamig, puno ng mga alaala na hindi na mabubuhay muli.

Ngunit isang gabi, pagkatapos ng hapunan na halos walang sinuman ang kumain, si Josh ay tumayo sa harap ng pinto ng kanyang ama. Ang kanyang kamay ay nakataas, handang kumatok, pero hindi siya makagalaw. Ang kanyang puso ay mabilis na tumibok. Sa loob ng kuwarto, naririnig niya ang mahinang ungol ng kanyang ama—isang tunog ng sakit, ng pagnanasa, ng desperasyon—at alam niya na ang kanyang ama ay nag-iisa, nakikipaglaban sa sarili niyang katawan.

Kumatok siya. Mahina. Isang beses.

Tumigil ang ungol sa loob. Nagkaroon ng katahimikan, at pagkatapos ay narinig niya ang mabibigat na yapak papalapit sa pinto. Bumukas ito. Si Tatay Jun ay nakatayo sa harap niya, ang kanyang katawan ay pawisan, ang kanyang mga mata ay mabigat, ang kanyang kamay ay nasa pintuan na parang susuportahan siya nito.

"Anak…" bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay garalgal. "Bakit ka nandito?"

Tumingin si Josh sa kanya—sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong araw, direktang tumingin sa kanyang mga mata. Ang kanyang mga mata ay puno ng sakit, ng takot, ng isang bagay na hindi niya maintindihan. "Tay… kailangan nating mag-usap."

Pumasok siya sa kuwarto. Ang silid ay amoy pawis at pagnanasa—isang amoy na pamilyar na sa kanya, isang amoy na nagpaparamdam sa kanya ng sakit sa kanyang pwet, ang alaala ng bigat ng katawan ng kanyang ama sa kanya. Umupo siya sa gilid ng kama, ang kanyang mga kamay ay nasa kanyang kandungan, ang kanyang mga daliri ay mahigpit na nagkakabit.

Sumunod si Tatay Jun, isinara ang pinto. Tumayo siya sa harap ng kanyang anak, ang kanyang mga kamay ay nasa kanyang tagiliran, hindi alam kung ano ang gagawin. "Josh… alam ko na hindi ko dapat… alam ko na mali ang lahat—"

"Tay," putol ni Josh, ang kanyang boses ay mahina pero matatag. "Naririnig kita sa gabi. Ang mga ungol mo. Ang pagtawag mo sa pangalan ko." Huminga siya ng malalim, ang kanyang mga mata ay pumipikit sandali. "Alam ko na hindi nawawala ang init, 'di ba?"

Natigilan si Tatay Jun. Ang kanyang panga ay kumibot. "Josh…"

"Sumagot ka, Tay." Tumingin si Josh sa kanya, ang kanyang mga mata ay matindi. "Hindi nawawala, 'di ba?"

Umupo si Tatay Jun sa sahig, ang kanyang likod ay nakadikit sa dingding. Ang kanyang mga kamay ay dumukot sa kanyang buhok. "Hindi," bulong niya, ang kanyang boses ay pumutok. "Hindi nawawala. Araw-araw, gabi-gabi… nararamdaman ko ito sa aking katawan. Ang init. Ang pagnanasa. Parang apoy na hindi mapatay." Tumingin siya sa kanyang anak, ang kanyang mga mata ay basa ng luha. "Hindi ko alam kung ano ang gagawin, Josh. Hindi ko alam kung paano ito titigilan."

Nanatiling tahimik si Josh. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig, ang kanyang puso ay mabilis na tumibok. Sa isang bahagi ng kanyang isip, alam niya kung ano ang gagawin. Sa isang bahagi ng kanyang katawan, naaalala niya ang init ng kanyang ama, ang bigat, ang paraan ng kanyang pagpasok. Ang alaala ay nasusunog sa kanya, at kinamumuhian niya ang kanyang sarili dahil dito.

"Tay," sabi ni Josh, ang kanyang boses ay halos bulong. "Kung… kung kailangan mo talaga…" Hindi niya natapos ang pangungusap. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom, ang kanyang mga kuko ay kumakagat sa kanyang palad.

Tumingin si Tatay Jun sa kanya, ang kanyang mga mata ay biglang nagmulat. "Josh, hindi—hindi mo kailangan—"

"Tay, hindi ka makapamuhay ng ganito," sabi ni Josh, ang kanyang boses ay nanginginig pero matatag. "Nakikita ko. Naririnig ko. Hindi mo kayang magpatuloy ng ganito. At kung ang tanging paraan para… para mailabas mo ito sa iyong katawan…" Huminga siya ng malalim, ang kanyang mga mata ay nakapikit. "Tutulungan kita."

Luha ang tumulo sa mga mata ni Tatay Jun. "Anak… hindi ko kayang hilingin iyon sa iyo. Hindi pagkatapos ng… pagkatapos ng ginawa ko—"

"Hindi mo hiningi, Tay." Tumayo si Josh, ang kanyang katawan ay nanginginig. "Ako ang nag-aalok. Dahil mahal kita. At dahil hindi ko kayang makita kang ganito."

Ang kuwarto ay tahimik. Ang tanging naririnig ay ang kanilang paghinga, ang tibok ng kanilang puso, ang tunog ng isang desisyon na hindi na mababawi.

Tumayo si Tatay Jun, ang kanyang mga kamay ay nanginginig. Lumapit siya sa kanyang anak, dahan-dahan, ang kanyang mga hakbang ay maingat na parang papalapit sa isang mailap na hayop. "Josh… sigurado ka ba?" bulong niya, ang kanyang boses ay garalgal. "Kung hindi mo kaya… kung ayaw mo…—"

"Tay," putol ni Josh, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa sahig. "Gawin mo na lang. Bago ako magbago ng isip."

Inabot ni Tatay Jun ang kanyang kamay, dahan-dahan, ang kanyang mga daliri ay halos hindi dumampi sa pisngi ng kanyang anak. Si Josh ay nanginginig, pero hindi siya umalis. Ang kanyang mga mata ay nakapikit, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom.

"Mahal kita, Josh," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay puno ng sakit at pagsisisi. "Hindi ko alam kung paano ito nangyari… pero mahal kita."

"Gawin mo na," bulong ni Josh, ang kanyang boses ay halos hindi marinig.

Dahan-dahang inalis ni Tatay Jun ang kanyang kamay. Pinatay niya ang ilaw, ang tanging liwanag ay mula sa buwan na pumapasok sa bintana. Ang silid ay napuno ng anino, ng katahimikan, ng bigat ng kanilang desisyon.

Hinubad ni Tatay Jun ang kanyang damit—ang kanyang sando, ang kanyang shorts—hanggang sa siya ay hubad. Ang kanyang katawan ay nasa anino, ang kanyang titi ay tumatayo na, matigas at handa, ang kanyang pagnanasa ay hindi mapigilan. Umakyat siya sa kama, ang kanyang mga kamay ay nanginginig, at inabot ang kanyang anak.

Si Josh ay nakatayo pa rin, ang kanyang katawan ay matigas. Hindi siya gumagalaw. Hindi siya nagsasalita. Ang kanyang paghinga ay mabilis at mababaw.

"Anak… humiga ka," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay malumanay. "Hindi kita sasaktan. Pangako."

Dahan-dahan, si Josh ay humiga sa kama. Ang kanyang mga kamay ay nasa kanyang tagiliran, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa kisame. Ang kanyang katawan ay nanginginig, ang kanyang puso ay mabilis na tumibok.

Umupo si Tatay Jun sa tabi niya, ang kanyang kamay ay dahan-dahang dumampi sa dibdib ng kanyang anak. Si Josh ay nanginginig, pero hindi siya umalis. Ang kamay ni Tatay Jun ay gumalaw nang malumanay, ang kanyang mga daliri ay sumusubaybay sa kanyang balat, parang sinusubukan niyang humingi ng tawad sa bawat haplos.

"Tay," bulong ni Josh, ang kanyang boses ay nanginginig. "Ang sakit pa rin… mula sa huling pagkakataon…"

"Alam ko," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang kamay ay huminto. "Kaya magiging dahan-dahan tayo. Hihintayin kita. Kung gusto mong huminto, sasabihin mo lang."

Si Josh ay tumango, ang kanyang mga mata ay puno ng luha na hindi niya pinapayagang bumagsak. "Sige, Tay."

Hinalikan ni Tatay Jun ang kanyang noo—isang halik na malambot, puno ng pagmamahal at pagsisisi. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang bumaba, ang kanyang mga labi ay sumusubaybay sa kanyang leeg, sa kanyang dibdib, sa kanyang tiyan. Si Josh ay nanginginig sa bawat haplos, ang kanyang katawan ay hindi alam kung ito ay takot o pagnanasa.

Hinubad ni Tatay Jun ang shorts ng kanyang anak, dahan-dahan, ang kanyang mga kamay ay maingat na parang hinahawakan ang pinakamahalagang bagay sa mundo. Si Josh ay nakahubad na ngayon, ang kanyang katawan ay manipis at bata pa, ang kanyang titi ay malambot sa pagitan ng kanyang mga hita.

"Magiging maayos ang lahat," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay malumanay. "Magtiwala ka sa akin."

Dahan-dahan siyang yumuko, ang kanyang mga labi ay dumampi sa tiyan ng kanyang anak. Si Josh ay napahigpit ang paghinga, ang kanyang katawan ay kumunot. Ang mga labi ni Tatay Jun ay gumalaw pababa, halik sa bawat pulgada ng balat, hanggang sa siya ay nasa pagitan ng kanyang mga hita.

Isinara ni Josh ang kanyang mga mata. Ang kanyang mga kamay ay kumapit sa kumot, ang kanyang mga kuko ay maputi sa higpit. Naramdaman niya ang mainit na hininga ng kanyang ama sa kanyang hita, at pagkatapos ay ang dulo ng dila—malamig, basa, malambot—na dumampi sa kanyang butas.

Napahigpit siya, ang kanyang katawan ay nanginginig. "Tay…"

"Shhh…" bulong ni Tatay Jun, ang kanyang hininga ay mainit sa kanyang balat. "Relaks ka lang. Hayaan mo akong alagaan ka."

Ang kanyang dila ay gumalaw nang malumanay, pabilog, basang-basa. Si Josh ay nanginginig sa ilalim niya, ang kanyang katawan ay hindi alam kung paano tumugon. Ang sakit ay naroon pa rin—ang alaala ng gabing iyon—pero ang haplos ng kanyang ama ay iba ngayon. Malumanay. Maingat. Puno ng pagmamahal.

Unti-unti, si Josh ay nagsimulang mag-relaks. Ang kanyang mga kamay ay nagbukas, ang kanyang paghinga ay naging mas malalim. Ang kanyang titi ay nagsimulang tumayo, hindi dahil sa pagnanasa kundi dahil sa init ng katawan ng kanyang ama sa kanya.

Naramdaman ni Tatay Jun ang pagbabago. Ang kanyang dila ay gumalaw nang mas malalim, mas mabagal, pinalalasap ang bawat sandali. Ang kanyang mga kamay ay humawak sa balakang ng kanyang anak, pinipigilan siyang gumalaw, pinipigilan siyang tumakas.

"Tay…" bulong ni Josh, ang kanyang boses ay nanginginig. "Tay… gusto ko na…"

Tumingin si Tatay Jun, ang kanyang mga mata ay madilim sa pagnanasa. "Ano, anak?" bulong niya, ang kanyang boses ay garalgal. "Ano ang gusto mo?"

Ang mga mata ni Josh ay puno ng luha at kahihiyan. "Ikaw," bulong niya. "Gusto ko ikaw sa loob ko."

Ang puso ni Tatay Jun ay mabilis na tumibok. Tumayo siya, ang kanyang titi ay matigas at handa, ang kanyang katawan ay nagniningas. Dahan-dahan siyang umakyat sa ibabaw ng kanyang anak, ang kanyang mga kamay ay nasa magkabilang gilid ng kanyang ulo.

"Handa ka na ba?" bulong niya.

Si Josh ay tumango, ang kanyang mga mata ay nakapikit. "Oo, Tay."

Dahan-dahan, maingat, si Tatay Jun ay pumwesto. Ang dulo ng kanyang titi ay dumampi sa butas ng kanyang anak—basang-basa na mula sa kanyang laway—at dahan-dahan siyang pumasok.

Si Josh ay napahigpit, ang kanyang mga kamay ay kumapit sa mga braso ng kanyang ama. "Ah… Tay…"

"Shhh…" bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay malumanay. "Dahan-dahan lang. Hihintayin kita."

Tumigil siya, ang kanyang titi ay kalahating nasa loob. Ang katawan ni Josh ay nanginginig sa ilalim niya, ang kanyang paghinga ay mabilis at mababaw. Dahan-dahan, si Josh ay nagsimulang mag-relaks, ang kanyang katawan ay nagbubukas para sa kanyang ama.

"Sige na," bulong ni Josh, ang kanyang boses ay nanginginig. "Ituloy mo."

Dahan-dahang pumasok si Tatay Jun, pulgada sa pulgada, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa mukha ng kanyang anak. Ang bawat pulgada ay isang panalangin, isang paghingi ng tawad, isang pangako. Hanggang sa siya ay lubos na nasa loob—ang kanyang mga balakang ay nakadikit sa pwet ng kanyang anak, ang kanyang titi ay malalim na nakabaon sa kanyang katawan.

"Josh…" bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng damdamin. "Nasa loob na kita."

Ang mga kamay ni Josh ay kumapit sa kanyang likod, ang kanyang mga kuko ay bahagyang kumakagat sa kanyang balat. "Galawin mo, Tay… dahan-dahan…"

At ginawa niya. Ang kanyang mga balakang ay gumalaw nang malumanay, pabalik-balik, ang bawat paggalaw ay maingat at puno ng pagmamahal. Ang kanyang noo ay nakadikit sa noo ng kanyang anak, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa kanyang mga mata.

"Mahal kita, Josh," bulong niya sa bawat paggalaw. "Mahal na mahal kita."

Si Josh ay hindi sumagot. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha na ngayon ay dumadaloy na sa kanyang mga pisngi. Ngunit ang kanyang mga kamay ay hindi binitawan ang kanyang ama. Ang kanyang katawan ay hindi tumutol. At sa bawat paggalaw ng kanyang ama, sa bawat malumanay na pagpasok at paglabas, isang bagay sa loob niya ang nagsimulang matunaw.

Ang kanilang pagtatalik ay mahaba at mabagal, walang iwanan, walang takas. Ang tanging tunog ay ang kanilang paghinga, ang basa ng kanilang balat, ang mahinang ungol na tumatakas sa kanilang mga labi. Hindi ito ang mabagsik na panggagahasa ng gabing iyon. Ito ay isang bagay na mas malalim, mas kumplikado—isang pagtatalik ng dalawang tao na hindi alam kung paano magpatuloy, ngunit alam na hindi na sila maaaring bumalik.

Naramdaman ni Josh ang pagbilis ng paggalaw ng kanyang ama, ang kanyang paghinga ay naging mas mabigat. "Tay… malapit ka na ba?"

"Oo, anak," hingal ni Tatay Jun, ang kanyang noo ay pawisan. "Malapit na ako…"

"Sige na, Tay," bulong ni Josh, ang kanyang mga kamay ay humahaplos sa likod ng kanyang ama. "Ilabas mo na… ilabas mo lahat sa loob ko…"

Ang katawan ni Tatay Jun ay nanginig, ang kanyang titi ay tumibok nang malalim sa loob ng kanyang anak, at ang kanyang tamod ay sumabog—mainit, sagana, walang tigil. Si Josh ay napahigpit ang pagkapit, ang kanyang mga kamay ay nasa likod ng kanyang ama, ang kanyang katawan ay tinatanggap ang bawat pulso ng init na pumupuno sa kanya. Ang paghinga ni Tatay Jun ay mabigat at nanginginig, ang kanyang noo ay nakadikit sa noo ng kanyang anak, ang kanyang mga mata ay nakapikit.

Tumagal ang sandali. Ang tanging tunog ay ang kanilang paghinga, ang tibok ng kanilang mga puso na sabay na bumabagal. Dahan-dahang iginalaw ni Tatay Jun ang kanyang mga balakang, lumabas sa katawan ng kanyang anak, at ang kanyang tamod ay tumulo sa kumot sa pagitan nila.

Dumaan ang mga araw. Ang bahay ay tahimik—masyadong tahimik. Si Josh ay naglilinis ng kusina, nagluluto ng pagkain, ginagawa ang lahat ng routine na dati ay nagbibigay sa kanya ng kapanatagan. Ngunit mayroong isang bagay na nagbago. Hindi na pareho ang tingin ng kanyang ama sa kanya. Hindi na pareho ang hangin sa pagitan nila.

Si Tatay Jun ay umiiwas. Hindi sinasadya, ngunit halata. Kapag sila ay nasa iisang silid, ang kanyang mga mata ay laging nasa ibang lugar. Ang kanyang mga kamay ay abala—nag-aayos ng sirang upuan, nagwawalis ng bakuran na malinis na, nag-aayos ng mga kasangkapan na hindi naman sira. Si Josh ay napapansin ang lahat.

Sa gabi, siya ay gumigising sa tunog ng paggalaw mula sa kabilang kuwarto. Mga ungol. Mga halinghing na pilit pinipigilan. Ang tunog ng kama na langitngit sa ilalim ng bigat ng kanyang ama, ang basa at mabilis na paghinga na tumatagos sa manipis na dingding. Si Josh ay nakahiga nang tahimik, ang kanyang mga mata ay nakabukas sa dilim, ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis. Alam niya kung ano ang ginagawa ng kanyang ama. Hindi niya alam kung ano ang gagawin tungkol dito.

Lumipas ang isang linggo. Pagkatapos ay dalawa. Si Tatay Jun ay pumayat. Ang kanyang mga mata ay may maitim na bilog sa ilalim, ang kanyang mga kamay ay nanginginig kapag umiinom siya ng kape. Isang gabi, pagkatapos ng hapunan, hindi siya umalis sa mesa. Umupo siya roon, ang kanyang mga kamay ay nakakapit sa tabi ng luma nang kahoy, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa wala.

"Tay?" tawag ni Josh, ang kanyang boses ay maingat. Nakaupo siya sa tapat ng kanyang ama, ang kanyang mga kamay ay nasa kanyang kandungan. "Tay, ano ang problema?"

Si Tatay Jun ay hindi sumagot agad. Ang kanyang panga ay mahigpit na nakakapit, ang kanyang mga kalamnan ay naninigas sa ilalim ng kanyang balat. Pagkatapos, dahan-dahan, ang kanyang mga balikat ay bumagsak. "Anak," sabi niya, ang kanyang boses ay garalgal. "Kailangan nating mag-usap."

Tumango si Josh, ang kanyang lalamunan ay naninikip. Naramdaman niya ang bigat ng sasabihin ng kanyang ama bago pa man ito magsalita.

"Ang gamot," sabi ni Tatay Jun, ang kanyang mga mata ay nasa mesa pa rin. "Hindi pa ito nawawala. Hindi pa rin." Itinaas niya ang kanyang mga mata, at nakita ni Josh ang sakit doon—ang kahihiyan, ang pagkapagod, ang nagliliyab na init na hindi mapatay. "Araw-araw… gabi-gabi… nararamdaman ko pa rin ito, Josh. Sa tuwing nakikita kita, sa tuwing naaamoy kita, nararamdaman ko ang init na bumalik." Ang kanyang mga kamay ay nanginginig. "Hindi ako mabuhay ng ganito. Hindi ko mapigilan."

Ang puso ni Josh ay nanakit. Tiningnan niya ang kanyang ama—ang lalaking nag-alaga sa kanya, nagtrabaho araw-araw para sa kanya, ang lalaking nawasak noong namatay ang kanyang ina. Nakita niya ang paghihirap sa kanyang mga mata, at may bagay na kumalas sa loob niya.

"Tay," bulong niya, ang kanyang boses ay mahina ngunit matatag. "Hayaan mo akong tulungan ka."

Ang mga mata ni Tatay Jun ay lumingon sa kanya, puno ng pagkabigla at pag-asa at takot. "Josh… hindi mo kailangan—"

"Gusto ko," sabi ni Josh, ang kanyang mga kamay ay umaabot sa kabila ng mesa, hinahawakan ang mga kamay ng kanyang ama. "Hindi ko kayang makita kang ganito, Tay. Hindi ko kaya." Ang kanyang mga daliri ay humigpit sa pagkakahawak. "Kung ito ang paraan para gumaling ka… gagawin ko."

Si Tatay Jun ay nanginginig. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha, ngunit hindi siya umiyak. Sa halip, tumango siya, isang maliit at marupok na paggalaw. "Salamat, anak," bulong niya, ang kanyang boses ay basag. "Salamat."

Hindi na sila nag-usap pa. Hindi na kailangan.

Nang gabing iyon, dumating si Josh sa silid ng kanyang ama. Ang pinto ay nakaawang, ang liwanag ng buwan ay pumapasok sa bintana, naghahagis ng mga anino sa lumang kama. Si Tatay Jun ay nakaupo roon, ang kanyang kamiseta ay natanggal, ang kanyang katawan ay hubad hanggang baywang. Ang kanyang titi ay matigas na, tumatayo sa pagitan ng kanyang mga hita, ang dulo ay basa at namumula sa dilim.

Si Josh ay tumigil sa pintuan, ang kanyang puso ay mabilis na tumitibok. Hindi ito ang unang pagkakataon. Ngunit pinili niya ito ngayon. Iba ang pakiramdam.

"Halika," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay malumanay. Ang kanyang mga kamay ay iniabot, bukas at nag-aanyaya. "Dito, anak. Malapit sa akin."

Si Josh ay lumapit. Ang kanyang mga paa ay tahimik sa sahig na kahoy, ang kanyang paghinga ay mababaw. Umupo siya sa tabi ng kanyang ama, at naramdaman ang init na nagmumula sa kanyang katawan—ang init na hindi nawawala, ang apoy na hindi mapatay.

"Dahan-dahan lang," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang mga kamay ay humahawak sa mukha ng kanyang anak, ang kanyang mga hinlalaki ay humahaplos sa kanyang mga pisngi. "Hindi tayo nagmamadali."

Si Josh ay tumango, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa mga mata ng kanyang ama. "Oo, Tay."

Hinalikan siya ni Tatay Jun—malumanay, mahaba, puno ng pagmamahal na hindi kayang sabihin ng mga salita. Ang kanyang mga labi ay mainit at malambot, ang kanyang dila ay bahagyang dumampi sa mga labi ng kanyang anak, humihingi ng pahintulot. At ibinigay ito ni Josh, binubuksan ang kanyang bibig, pinapasok ang kanyang ama.

Ang halik ay malalim at mabagal, ang kanilang mga dila ay sumasayaw sa init ng kanilang mga bibig. Ang mga kamay ni Tatay Jun ay gumalaw pababa, hinahaplos ang leeg ng kanyang anak, ang kanyang dibdib, ang kanyang tiyan. Dahan-dahan niyang hinubad ang damit ni Josh, ang bawat pulgada ng balat na natutuklasan ay hinalikan ng kanyang mga labi.

Si Josh ay nakahiga sa kama, ang kanyang katawan ay nanginginig sa ilalim ng bigat ng kanyang ama. Ang kanyang titi ay matigas na, tumatayo laban sa kanyang tiyan, ang dulo ay basa at umaagos ng precum. At nang maramdaman niya ang mga kamay ng kanyang ama na humahawak sa kanya, nang maramdaman niya ang mga labi ng kanyang ama na bumababa sa kanyang katawan, isang bagay sa loob niya ang sumuko.

Ang bibig ni Tatay Jun ay humigop sa kanyang titi, basa at mainit, ang dila ay umiikot sa dulo bago lumunok nang malalim. Si Josh ay napahigpit ang pagkapit, ang kanyang mga kamay ay nasa buhok ng kanyang ama, ang kanyang mga daliri ay kumakapit na parang ito lang ang tanging bagay na pumipigil sa kanya na malaglag sa mundo.

"Tay…" bulong niya, ang kanyang boses ay nanginginig. "Tay, ang sarap…"

Si Tatay Jun ay hindi sumagot. Ang kanyang bibig ay puno. Ngunit ang kanyang mga mata ay tumingala, at sa dilim, nakita ni Josh ang lahat—ang pagmamahal, ang pagnanasa, ang desperasyon. Ang kanyang ama ay hindi na ang parehong lalaking umiiwas sa mesa. Siya ay gutom, siya ay uhaw, siya ay nasa apoy.

Matagal siyang sumipsip, ang kanyang ulo ay gumagalaw pataas at pababa, ang kanyang dila ay naglalaro sa bawat pulgada ng tite ng kanyang anak. Si Josh ay napapailing, ang kanyang mga kamay ay humihigpit sa pagkakahawak, ang kanyang mga hita ay nanginginig. "Tay… malapit na ako…" hingal niya, ang kanyang boses ay basag. "Malapit na ako, Tay…"

Ngunit huminto si Tatay Jun. Umakyat siya, ang kanyang katawan ay tumatakip sa katawan ng kanyang anak, ang kanyang titi ay dumadampi sa butas ni Josh. "Hindi pa," bulong niya, ang kanyang hininga ay mainit sa labi ng kanyang anak. "Sabay tayo."

Dahan-dahan siyang pumasok, pulgada sa pulgada, ang kanyang mga mata ay nakadikit sa mga mata ni Josh. Ang pagpasok ay malalim at mabagal, ang init ay bumabalot sa kanya mula sa lahat ng panig. Si Josh ay napahigpit ang pagkapit, ang kanyang mga kamay ay nasa likod ng kanyang ama, ang kanyang mga kuko ay bahagyang kumakagat sa kanyang balat.

"Nasa loob na kita," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang noo ay nakadikit sa noo ng kanyang anak. "Nararamdaman mo ba ako, Josh?"

Ang mga mata ni Josh ay puno ng luha. "Oo, Tay… nararamdaman kita…"

Ang kanilang pagtatalik ay mahaba at mabagal, ang bawat paggalaw ay puno ng pagmamahal, ang bawat pagtulak ay isang pangako. Ang katawan ni Tatay Jun ay gumalaw sa ritmong natural sa kanya, ang kanyang titi ay dumadausdos sa loob ng kanyang anak, ang kanyang mga balakang ay sunod-sunod na tumatama sa pwet ni Josh. Ang tunog ng kanilang balat ay basa at mainit sa tahimik na silid, ang tanging musika ay ang kanilang paghinga at ang mahinang ungol na tumatakas sa kanilang mga labi.

Naramdaman ni Josh ang pagbilis ng paggalaw ng kanyang ama, ang kanyang paghinga ay naging mas mabigat, ang kanyang mga kamay ay humihigpit sa kanyang balakang. "Tay… malapit ka na?" bulong niya, ang kanyang boses ay nanginginig.

"Oo, anak," hingal ni Tatay Jun, ang kanyang mga mata ay nakapikit, ang kanyang katawan ay pawisan. "Malapit na… sumama ka sa akin…"

Si Josh ay tumango, ang kanyang mga kamay ay humahaplos sa likod ng kanyang ama. "Sige, Tay… ilabas mo na… ilabas mo lahat sa loob ko…"

Ang katawan ni Tatay Jun ay nanginig, ang kanyang titi ay tumibok nang malalim sa loob ng kanyang anak, at ang kanyang tamod ay sumabog—mainit, sagana, walang tigil. Si Josh ay sumabay sa kanya, ang kanyang sariling tamod ay pumulandit sa pagitan ng kanilang mga tiyan, ang kanyang katawan ay nanginginig sa ilalim ng bigat ng kanyang ama. Ang kanilang mga ungol ay naghalo sa tahimik na gabi, ang kanilang mga katawan ay magkadikit, pawisan at nanginginig.

Tumagal ang sandali. Ang tanging tunog ay ang kanilang paghinga, ang tibok ng kanilang mga puso na sabay na bumabagal. Dahan-dahang iginalaw ni Tatay Jun ang kanyang mga balakang, lumabas sa katawan ng kanyang anak, at nahiga sa tabi niya, ang kanyang mga kamay ay humahawak sa kanya.

Sila ay nakahiga nang tahimik, ang kanilang mga katawan ay magkadikit, ang kanilang mga paghinga ay dahan-dahang bumalik sa normal. Si Tatay Jun ay hindi nagsalita. Ang kanyang mga kamay ay nasa buhok ni Josh, marahan itong hinahaplos, ang kanyang mga daliri ay naglalaro sa mga hibla nito. At si Josh ay sumandal sa haploy na iyon, ang kanyang mga mata ay nakapikit, ang kanyang katawan ay nagpapahinga.

Pagkatapos, sa mahinang boses na puno ng pag-aalala at pag-asa, nagsalita si Tatay Jun. "Josh," bulong niya, ang kanyang boses ay garalgal. "May gusto akong itanong sa iyo."

Si Josh ay nagmulat ng kanyang mga mata, tumingin sa kanyang ama. "Ano iyon, Tay?"

Si Tatay Jun ay tumingin sa kanya, ang kanyang mga mata ay madilim at seryoso. "Gusto mo bang… subukan… gamitin ang iyo?"

Ang puso ni Josh ay tumigil. "Ano?" bulong niya, hindi sigurado kung narinig niya nang tama.

"Ang ari mo," sabi ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay matatag kahit na ang kanyang puso ay mabilis na tumibok. "Gusto mo bang gamitin ang ari mo sa akin? Puwede nating subukan kung gusto mo. Kung gagamitin mo ang aking butas."

Ang mga mata ni Josh ay lumaki, ang kanyang bibig ay bumuka sa pagkabigla. "Tay… pero… paano?" nauutal niyang tanong, ang kanyang boses ay hindi makapaniwala. "Paano mangyayari iyon?"

Si Tatay Jun ay ngumiti—isang maliit, mahinang ngiti na puno ng pagmamahal at pangako. "Puwede mong gamitin ang butas ko, anak," bulong niya, ang kanyang kamay ay humahaplos sa pisngi ni Josh. "Kung gusto mo. Kung handa ka. Puwede mong ipasok ang iyong titi sa akin."

Si Josh ay nakatitig sa kanyang ama, ang kanyang isip ay tumatakbo nang mabilis. Ang ideya ay bago—nakakatakot, ngunit sa parehong oras, may kung anong kakaibang pag-akit dito. Ang kanyang katawan ay nanginginig, hindi sa takot kundi sa isang bagay na hindi niya maintindihan. Isang bagay na mainit at nag-aapoy sa kanyang dibdib.

"Tay…" bulong niya, ang kanyang boses ay nanginginig. "Handa ka ba talaga… para sa akin?"

Tumango si Tatay Jun, ang kanyang mga mata ay hindi lumalayo sa kanyang anak. "Para sa iyo, Josh, handa ako sa lahat."

Si Tatay Jun ay dahan-dahang tumayo, ang kanyang kamay ay hindi binitiwan ang kamay ni Josh. Sa liwanag ng buwan na pumapasok sa bintana, ang kanyang katawan ay litaw—ang mga peklat sa kanyang likod mula sa trabaho, ang kulay-abo na mga buhok sa kanyang dibdib, ang kanyang titi na bahagyang tumatayo mula sa init ng sandali. Hindi siya nahiya. Hindi na siya maaaring mahiya—hindi sa harap ng kanyang anak.

"Halika," bulong niya, ang kanyang boses ay mahina ngunit matatag. Inihiga niya ang kanyang sarili sa kama, nakaharap sa kisame, ang kanyang mga kamay ay nasa kanyang tiyan. "Gawin mo ang sinasabi ko, Josh. At magiging maayos ang lahat."

Si Josh ay nakatayo sa tabi ng kama, ang kanyang katawan ay nanginginig. Ang kanyang titi ay matigas na—hindi niya alam kung kailan ito nangyari, ngunit naroon ito, tumatayo laban sa kanyang hita, ang dulo ay basa at umaagos. Ang kanyang puso ay mabilis na tumibok, ang kanyang isip ay puno ng katanungan, ngunit ang kanyang katawan ay sumusunod sa kung ano ang tama kahit na hindi niya ito maintindihan.

"Lumuhod ka," utos ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay mahinahon ngunit puno ng awtoridad. "Sa tabi ko."

Si Josh ay lumuhod, ang kanyang mga tuhod ay dumampi sa sahig na kahoy. Ang kanyang mga mata ay nasa mukha ng kanyang ama, naghahanap ng senyales na ito ay isang pagkakamali, isang bangungot na magigising siya. Ngunit ang mga mata ni Tatay Jun ay hindi kumukurap. Sila ay madilim at seryoso, ngunit may init doon—isang pagmamahal na hindi nagsalita ngunit naramdaman.

"Ibigay mo sa akin ang kamay mo," sabi ni Tatay Jun, ang kanyang palad ay nakabukas. Si Josh ay nag-atubili, ang kanyang kamay ay nanginginig habang inilalagay ito sa palad ng kanyang ama. At dahan-dahan, pinatnubayan ni Tatay Jun ang kamay ng kanyang anak pababa sa kanyang katawan—sa kanyang dibdib, sa kanyang tiyan, hanggang sa ang mga daliri ni Josh ay dumampi sa kanyang titi.

Ang balat ay mainit at makinis, ang titi ay matigas ngunit hindi pa ganap na patayo. Si Josh ay napahigpit ang paghinga, ang kanyang mga daliri ay natigilan. Hindi siya makakilos. Hindi siya makahinga. Ang pakiramdam ng titi ng kanyang ama sa ilalim ng kanyang mga daliri ay isang bagay na hindi niya kayang iproseso—ngunit hindi rin niya kayang bitawan.

"Dahan-dahan lang," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang kamay ay nasa ibabaw ng kamay ni Josh, ginagabayan ito sa mabagal na haplos. Pataas. Pababa. Ang ritmo ay natural, ang paggalaw ay madali. "Nararamdaman mo ba? Kung gaano ito kainit?"

Si Josh ay tumango, ang kanyang bibig ay tuyo. "Oo, Tay," bulong niya, ang kanyang boses ay garalgal. "Nararamdaman ko."

"Ngayon, gusto kong patnubayan mo ito sa butas ko," sabi ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay hindi nagbabago—mahinahon, mapagmahal, parang nagtuturo sa isang anak kung paano mag-ayos ng sirang bagay. "Gamitin mo ang kamay mo. Hanapin mo ang daan."

Si Josh ay lumunok, ang kanyang puso ay mabilis na tumibok. Dahan-dahan, pinatnubayan ni Tatay Jun ang kamay ng kanyang anak pababa, sa pagitan ng kanyang mga hita, hanggang sa ang mga daliri ni Josh ay dumampi sa kanyang butas. Ang balat ay mainit at mamasa-masa—hindi mula sa paghahanda, kundi mula sa pawis at init ng kanilang mga katawan. Si Josh ay napahigpit ang pagkapit, ngunit hindi siya umatras.

"Puwede mong ilapat ang dulo rito," sabi ni Tatay Jun, ang kanyang kamay ay ginagabayan ang titi ni Josh patungo sa kanyang sariling butas. "Dahan-dahan lang. Hindi kailangan madaliin."

Ang dulo ng titi ni Josh ay dumampi sa butas ng kanyang ama—mainit, basa, nabubuhay. Si Josh ay nanginginig, ang kanyang buong katawan ay tense, ang kanyang isip ay sumisigaw ng isang libong babala. Ngunit ang kanyang kamay ay hindi gumagalaw. Ang kanyang katawan ay hindi umaatras. At sa mahinahong boses ng kanyang ama, naramdaman niya ang isang bagay na hindi niya inaasahan—kaligtasan.

"Tulak," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang mga mata ay nakapikit, ang kanyang katawan ay nagrerelaks. "Dahan-dahan, Josh. Pumasok ka."

Si Josh ay sumunod. Ang kanyang mga balakang ay gumalaw pasulong, ang kanyang titi ay dahan-dahang pumapasok sa butas ng kanyang ama. Ang init ay bumabalot sa kanya mula sa lahat ng panig—masikip, basang-basa, mainit na parang hindi niya naramdaman. Siya ay napahigpit ang pagkapit sa balakang ng kanyang ama, ang kanyang mga kuko ay bahagyang kumakagat sa balat, ang kanyang hininga ay nahihirapan.

"Tay…" hingal niya, ang kanyang boses ay basag. "Tay, ang sikip…"

"Huwag kang matakot," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang kamay ay humahaplos sa pisngi ng kanyang anak. "Nasa loob ka na. Nararamdaman kita. Gawin mo lang ang natural sa iyo."

Si Josh ay nagsimulang gumalaw—mabagal, maingat, ang bawat pagtulak ay isang pagtuklas. Ang katawan ng kanyang ama ay sumasalo sa kanya, ang ritmo ay natural na dumarating, ang init ay bumabalot sa kanya mula sa lahat ng panig. Ang kanyang mga kamay ay nasa dibdib ng kanyang ama, ang kanyang mga daliri ay kumakapit sa balat, ang kanyang noo ay nakadikit sa noo ng kanyang ama.

"Tingnan mo ako," sabi ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay mahina ngunit puno ng pagmamahal. "Nais kong makita mo ako habang ginagawa mo ito."

Si Josh ay tumingala, ang kanyang mga mata ay nakasalubong ang mga mata ng kanyang ama. Sa dilim, nakita niya ang lahat—ang pagmamahal, ang sakit, ang pagnanasa, ang takot. Ngunit higit sa lahat, nakita niya ang tiwala. Ang kanyang ama ay nagtiwala sa kanya ng ganito. At sa sandaling iyon, alam ni Josh na hindi na siya babalik sa dati.

"Gumalaw ka na," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang kamay ay humahawak sa batok ni Josh, pinipigilan siya sa lugar. "Gawin mo kung ano ang tama. Gawin mo kung ano ang nararamdaman mo."

Si Josh ay sumunod. Ang kanyang mga balakang ay gumalaw sa ritmong natural sa kanya, ang kanyang titi ay dumadausdos sa loob ng kanyang ama, ang bawat pagtulak ay mas malalim, mas matatag. Ang tunog ng kanilang balat ay basa at mainit sa tahimik na silid, ang tanging musika ay ang kanilang paghinga at ang mahinang ungol na tumatakas sa kanilang mga labi.

Si Tatay Jun ay napapikit, ang kanyang ulo ay napahiga sa unan, ang kanyang katawan ay sumusuko sa init ng sandali. "Ganyan," bulong niya, ang kanyang boses ay halos hindi marinig. "Ganyan, anak… ganyan…"

Si Josh ay napahigpit ang paggalaw, ang kanyang katawan ay nanginginig, ang kanyang hininga ay mabilis. Naramdaman niya ang pag-akyat ng init sa kanyang tiyan, ang pagbilis ng tibok ng kanyang puso, ang tensyon na bumabalot sa kanyang katawan. "Tay… malapit na ako…" hingal niya, ang kanyang boses ay basag. "Malapit na ako, Tay…"

Ang mga mata ni Tatay Jun ay nagmulat, ang kanyang titig ay diretso sa kanyang anak. "Huwag kang huminto," sabi niya, ang kanyang boses ay matatag kahit na ang kanyang katawan ay nanginginig. "Ilabas mo sa loob ko, Josh. Lahat."

Si Josh ay sumunod. Ang kanyang katawan ay nanginig, ang kanyang titi ay tumibok nang malalim sa loob ng kanyang ama, at ang kanyang tamod ay sumabog—mainit, sagana, walang tigil. Siya ay napahigpit ang pagkapit sa balakang ng kanyang ama, ang kanyang katawan ay nanginginig sa ilalim ng bigat ng sandali, ang kanyang mga ungol ay naghalo sa tahimik na gabi.

Tumagal ang sandali. Ang tanging tunog ay ang kanilang paghinga, ang tibok ng kanilang mga puso na sabay na bumabagal. Dahan-dahang iginalaw ni Josh ang kanyang mga balakang, lumabas sa katawan ng kanyang ama, at nahiga sa tabi niya, ang kanyang mga kamay ay humahawak sa kanya.

Sila ay nakahiga nang tahimik, ang kanilang mga katawan ay magkadikit, ang kanilang mga paghinga ay dahan-dahang bumalik sa normal. Si Tatay Jun ay hindi nagsalita. Ang kanyang mga kamay ay nasa buhok ni Josh, marahan itong hinahaplos, ang kanyang mga daliri ay naglalaro sa mga hibla nito. At si Josh ay sumandal sa haploy na iyon, ang kanyang mga mata ay nakapikit, ang kanyang katawan ay nagpapahinga.

"Josh," bulong ni Tatay Jun, ang kanyang boses ay garalgal at puno ng emosyon. "Salamat."

Si Josh ay nagmulat ng kanyang mga mata, tumingin sa kanyang ama. "Para saan, Tay?"

Si Tatay Jun ay ngumiti—isang maliit, mahinang ngiti na dumampi sa kanyang mga mata. "Para sa pagtitiwala. Para sa pagmamahal. Para sa lahat."